ՀԵՆՐԻԿ ԲԱԲԱՋԱՆՅԱՆ. Առակներ, քառյակներ և այլ բանաստեղծություններ

***
Մենք նման ենք մեր դարավոր անտառներին սարի դոշի.
Մասրենի ենք կպած քերծին, նման ենք և վայրի մոշի,
Փշեր ունենք՝ խոցող սուսեր, ծաղիկ ու բերք՝ բալասանող,
Մեր փշերից խոցվողը թող մեր արժեքը ճիշտ որոշի:

***
Ո'չ երեկն է դառնում գալիք, ո'չ այսօրն է այսօր մնում,
Ժամանակը հավք է թռչող, թուխս չի նստում սակայն բնում,
Ոչ տեղ ունի ժամանակը, ոչ տեր ունի, ոչ էլ՝ քանակ,
Անմիտ է նա, ով այդ հավքից անմահության ձու է գնում:

.

ԿՅԱՆՔԻ ԽՆԴԻՐԸ
Շուտասելուկ

Մոտիկի, խորթի,
Արքայի, որբի
Որդը՝ որդից որդ,
Որպեսի խրթի
Մեզ՝ որդուց որդի,
Դրել է հերթի:
Բախտի՝ մեր խրթին՝
Ծըննդի, երթի
Եվ կյանքի խընդրի
Հիմքն է սա , որդի:

.

***
Խրատն այս կարճ լսիր ուշիմ
Եվ հուշերիդ ծալքում նշիր.
Դու ինքդ քո ինչի՞ն ես պետք,
Եթե պետք չես մեկ ուրիշի:
Կխորտակվես, կորչես անհետք,
Թե ուրիշն այդ քեզ չհիշի:

.

***
Զգույշ, սիրտս բերդ չէ անանց,
Այն կարող է ավերվել:
Նման չէ նա ծախվող անձանց,
Բայց կարող է նվիրվել:

***
Իմ եղբայրն ես, Արարատ,
Հավերժ ես ու անարատ,
Արաքսն էլ մեր քույրն հեզ,
Հայ աստված է ծնել մեզ:

***
Կյանք անդընդում անհատակ
Մարդն ունի դեռ նպատակ.
Դառնալ տերն այս խորության,
Բայց մահին է հպատակ:

.

ինչպես միշտ հրաշալի է, ու խորիմաստ.....շնորհակալություն
_________________
Շուն գնեք......դա փողով սեր գնելու միակ միջոցն է:

Շնորհակալություն, Արինա: Եթե կան ընթերցողներ, կլինեն նաև ստեղծագործողներ:
Ուրախ եմ, որ դու դուք կաք:
Հարգանքով՝ Հենրիկ

***
Պատիվը հեշտ է դառնում փող ու գանձ.
Հնչում է ցավով... Թախծալի՜ մոտիվ:
Բայց հետո գանձը՝ ինքնագոհ, անսանձ
Այդ նույն հեշտությամբ չի դառնում պատիվ:

***
Այս նենգ դարում գայլ ու գողի
Պատիվներ կան բարձիթողի,
Բայց բույնն ավեր հավքի նման
Բույն չեն հյուսում ամեն ճյուղի:

.

ԴԱՐՆ ՈՒ ՏԱՐԻՆ

Անցած տարին
Մի հարց տվեց անցնող դարին,-
-Դար ի'մ, նշիր,
Չա՞րն է եղել շատ, թե՝ բարի՞ն:

Կարճ էր ճառը,
Անցյալն էլ է խրթին, խառը,-
-Ով ինչ հիշի,-
Պատասխանեց տարուն դարը:

***
Այնքա՜ն ճոխություն՝ զուր ու անտեղի...
Գործով են դառնում սուրբ ուխտատեղի:

***
Կյանքը մեր ինչպես մի քարավեժում –
Անդարձ կորցրած կատարն ենք հիշում:

***
Կյանքի դասը գինու թաս չէ, թաս է դեղի,
Բայց խմվում է ինչպես լեղի:

**
Ճամփորդեցի կյանքի բոլոր ուղիներով ու հետ դառա,
Բայց ինձ համար՝ ինձանից լավ, ոչ տեր գտա, ոչ էլ՝ ծառա:

***
Դիվանագիտորեն այն մարդն է ճառում,
Ով թանկ գնում է՝ էժան վաճառում:

***
Խելք կշռելն է ամենից դժվարը,
Ուր միշտ հիմարն է պահում նժարը:

***
Ինչքան էլ ջորին նմանվի քեռուն, –
Ավանակից է, մեկ է, նա սերում:

***
Դագաղի գինն ու շքեղությունը
Չեն շտկում կյանքի տգեղությունը:

.

Սերը
Սոնետ

Անսփոփ է սերն հաճախ ու դառնակսկիծ,
Հառաչանքներ են թռչում սիրով ողող մեր կրծքից:
Ինչքա՜ն խոսքեր կան քնքուշ, ջերմ ու կերկերուն,
Ինչքա՜ն հույզեր, անրջանք՝ սիրո երգերում:

Թե համբույր է՝ կրքաշունչ, եթե հպում՝ քընքշանք,
Սերը՝ կըրքի արշալույս, արարում է նա նոր կյանք:
Սիրո ձմեռ չի լինում, նա գարունք է մի հավերժ,
Թե վերելք է՝ հրաբուխ, թե անկում է՝ խոլ ջրվեժ:

Ինչքա՜ն սերեր կան խոցված, ինչքա՜ն սրտեր մրրկածուփ,
Սերը - ժայռի ճեղքերում չքնաղ ծաղիկ նրբանուրբ:
Կիրքը գույնն է այդ ծաղկի՝ բոցեղեն, կամ՝ կապտագույն.
Ասում են այդ ծաղկի մոտ օձն է հաճախ դնում բույն:

Ահա ինչու սիրո մեջ և հեշտանքներ կան անզուսպ,
Եվ քաղցրություն կրքալից, և համբյուրներ՝ մեջը թույն: