Ամբիոն

Այստեղ գրվում են տարբեր մարդկանց կարծիքներ:Եթե ունեք սեփական կարծիք' խնդրեմ.

Vahag

ՊԵՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԵՎ ՄԱՐՄՆԱՎԱՃԱՌՈՒԹՅՈՒՆԸ

Ինչպես պայքարել քաղաքական պոռնիկների դեմ

Ինչպիսի՞ն պիտի լինի պետության վերաբերմունքը վերջին տարվա ընթացքում մեզանում անչափ բազմացած քաղաքական պոռնիկների նկատմամբ

Արգելե՞լ նրանց գործունեությունը, թե՞ հակառակը՝ օրինականացնել` միաժամանակ ներկայացնելով խիստ պահանջներ։ Պատժե՞լ բուն քաղաքական պոռնիկներին, թե՞ միայն նրանց ծառայություններից օգտվողներին։ Թույլատրել, որ զբաղվեն իրենց գործունեությամբ որտեղ ցանկանա՞ն, ընդհուպ մինչեւ Թատերական հրապարակն ու Մատենադարանը, թե՞ միայն հատուկ հատկացված վայրերում, քաղաքի ծայրամասում ինչ-որ տեղ, բնակելի շենքերից հեռու։

Կուտակված հարցերը շատ են, բայց դրանց մեծամասնության պատասխաններն այնուամենայնիվ գտնել կարելի է՝ ուշադիր ուսումնասիրելով սովորական մարմնավաճառության նկատմամբ պետությունների վերաբերմունքի համաշխարհային փորձը։ Պարզվում է, սովորական պոռնիկների գործունեության կարգավորման բազմաթիվ միջոցներ բավական արդյունավետ կարող են կիրառվել նաեւ քաղաքական պոռնիկների պարագայում։

Օրինակ, աշխարհում գնալով ավելի լայն տարածում է գտնում ոչ թե մարմինը վաճառելու, այլ դա գնելու փաստի համար քրեական պատժի կիրառումը։

Առաջին երկիրը, ուր եկան եզրակացության, որ հանցանք գործում է ոչ թե սեփական մարմինը կլիենտին առաջարկող մարմնավաճառը, այլ նրա ծառայություններից օգտվող կլիենտը, Շվեդիան էր։ Երկրում չեղյալ հայտարարեցին մարմնավաճառների ծառայություններ առաջարկելն արգելող բոլոր օրենքները. շվեդական թերթերը, չվախենալով տուգանքներից, այժմ կարող են հրապարակել համապատասխան հայտարարություններ։ Մարմնավաճառներն էլ կարող են այլեւս չվախենալ, թե հարուստ ու միայնակ տղամարդու հետ ծանոթանալու փորձի համար կհայտնվեն ճաղերի հետեւում։

Ստոկհոլմում եւ երկրի այլ քաղաքներում մի քանի շուրջկալներից ու ցուցադրական դատավարություններից հետո փողոցային մարմնավաճառության մակարդակն իսկապես սկսեց նվազել։

Շվեդիայի օրինակով համանման օրենք ընդունվեց նաեւ Ֆինլանդիայում, այժմ հերթը Մեծ Բրիտանիայինն է։

Մարմնավաճառության տոտալ արգելանքը, որ դեռ վերջերս սահմանված էր գրեթե բոլոր երկրներում, գնալով ավելի հաճախ ճանաչվում է չգործող եւ անարդյունավետ։ Փորձագետները համարում են, որ բացարձակ չարիքը ոչ թե մարմնավաճառությունն է, այլ դրա արգելումը։ Այնտեղ, որտեղ մարմնավաճառությունն արգելված է, ծաղկում է կոռուպցիան ամենատարբեր դրսեւորումներով։ Հենց դրա համար էլ նույնիսկ այն երկրներում, որտեղ այդ ոլորտում գոյություն ունի տոտալ արգելանք, իշխանությունները գնալով ավելի հաճախ փորձում են մեղմել այն։

Ամենացայտուն օրինակներից մեկը հարեւան Իրանն է՝ իր մահմեդական խիստ օրենքներով ու բարքերի ոստիկանության հազարավոր աշխատակիցներով։ Այնտեղ, ըստ պաշտոնական տվյալների, աշխատում է 300 հազար մարմնավաճառ։ Նրանց գերակշիռ մասը պաշտպանված է դաժան պատժից ժամանակավոր ամուսնությունների գոյություն ունեցող համակարգով, որոնք կարելի է կնքել ցանկացած ժամկետով. մեկ տարի, ամիս կամ նույնիսկ մեկ օր։ Դրա համար բավական է դիմել մոլլային։

Մեկ այլ երկիր էլ, որտեղ խիստ են վերաբերվում նման բաներին, Ճապոնիան է։ Այստեղ մարմնավաճառությունն արգելված է, սակայն ժամանակի հետ օրենսդրական ձեւակերպումներն այն աստիճան հնարամիտ են դարձել, որ կիրառել դրանք գործնականում անհնար է։

Զարգացած երկրների մեծ մասում մարմնավաճառությունը լեգալ զբաղմունք է։ Իշխանությունների համար, Արգենտինայից մինչեւ Ավստրալիա, Նորվեգիայից մինչեւ Իտալիա, կարեւոր է արմատախիլ անել ոչ թե բուն մարմնավաճառությունը, այլ դրա հետ կապված հանցագործությունները։

Երկրների գերակշիռ մասում գլխավոր չարիք համարվում են կավատները, որոնք կապում են մարմնավաճառներին կազմակերպված հանցավոր խմբավորումների հետ։ Կավատությունն արգելված է գործնականում ամենուր, նույնիսկ այնտեղ, որտեղ ե՛ւ մարմնավաճառները, ե՛ւ հասարակաց տները կարող են գործել միանգամայն լեգալ։ Երկրների մեծամասնության քրեական օրենսգրքերը պարունակում են հոդվածներ, որոնք արգելում են երրորդ անձանց ապրել մարմնավաճառների կողմից սեփական ծառայությունների տրամադրումից ստացած եկամուտներով։

Բացառություն են թերեւս միայն Ավստրալիան եւ Հոլանդիան։ Ավստրալիայում մարմնավաճառության բացարձակ ապաքրեականացման արդյունքում քրեական օրենսգրքից հանվել են դրա մասին բոլոր հիշատակումները, իսկ Հոլանդիայում կավատությունն անօրինական է համարվում միայն այն դեպքում, եթե կապված է մարմնավաճառությամբ զբաղվել հարկադրելու հետ։ Իսկ եթե կավատը գործում է միայն որպես մենեջեր եւ հարկեր վճարում իր եկամուտից, ապա պետությունը նրա նկատմամբ դժգոհություններ չունի։

Հասարակական բարոյականության հետ կապված խնդիրները բազմաթիվ պետություններ լուծում են շատ պարզ. մարմնավաճառներին թույլատրվում է զբաղվել իրենց գործունեությամբ դրա համար խստիվ հատկացված վայրերում։ Այդպիսի թաղամասերը սովորաբար լավ հսկվում են ոստիկանության կողմից, հստակ սահմանանշված եւ հեռու են քաղաքի բնակելի շրջաններից։

Իսկ մնացած հարցերում իշխանությունների գործառույթները հանգում են նրան, որ հետեւեն կանոնների պահպանմանը. օրինակ, որ մարմնավաճառներն ունենան համապատասխան արտոնագիր եւ պարտաճանաչ վճարեն հարկերը։ Գործունեության արտոնագրումը պարտադիր է գործնականում բոլոր այն երկրներում, որտեղ մարմնավաճառությունը լեգալ է։

Ասենք, լեգալ մարմնավաճառություն ունեցող երկրներում պետության գլխավոր հոգսը կլիենտների իրավունքներն ու շահերն են։ Կլիենտը պետք է ունենա բոլոր երաշխիքները, որ իր փողի դիմաց կստանա որակյալ ծառայություններ` առանց որեւէ տհաճ կողմնակի հետեւանքների։

ԿԱՐԵՆ ՆԱՀԱՊԵՏՅԱՆ

Manvel-y lav e rel գրել է:
Manvel-ը լավ ե գրել
Ռուսները երեկ հաղթեցին, ոհմակը սգի մեջ է, կարծես իրենց հարազատ Թուրքիայի հավաքականը պարտված լինի:Տո ոչխարնե՛ր, ե՞րբ պիտի հասկանաք, որ ինչպես ձեր միաչքանի ատամանն է գործիք, այնպես էլ ձեր «համաժողովրդականը»՝ մեր երկրի ու Ռուսաստանի նկատմամբ թշնամաբար տրամադրված արտաքին ուժերի ձեռքին:
Քաղաքապետարանը շատ էլ լավ է անում որ մերժում է Ձեզ, սակայն եթե ես նրանց տեղը լինեյի՝ չէի մերժի, այլ թույլ կտայի հանրահավաք անցկացնել որտեղ որ ուզում եք; Օպերայի մոտ եք ուզում՝ խնդրեմ, հրապարակը մեկ ժամով զբաղեցնելու համար վճարեք 100000 դոլար և յուրաքանչյուր մասնակցի համար ևս 5 դոլար: Մատենադարանի շրջակայքում դրույքները առնվազն 3 անգամ բարձր պետք է լինեն, որովհետև անգնահատելի ձեռագրերն այս կամ այն չափով վտանգվում են, երբ նրա շրջապատում հավաքվում են այնպիսի թշնամական ուժեր ինրպիսիք ձեր ոհմակն է, իր անկառավարելի ամբոխով:
Այսպիսով մի քանի խնդիր միանգամից կլուծվի, նախ 10000 մարդ հավաքողն այլևս չի գոռա թե հարյուր հազար եմ հավաքել, «հավաքել ե՞ս՝ վճարիր», և հետո մեր երկրի թշնամիներ Սոռոսի, Բերեզովսկու և այլոց փողերը կօգտագործվեն բարի գործերի վրա քաղաքի բարեկարգման, անապահով ընտանիքներին օգնելու և այլ նպատակներով: Եթե տվյալ պահին գումարը դեռ չեն տրամադրել՝ դիմեք շպիոն Օնիկին/Րաֆֆի Հովհաննեսյանին/, որովհետև նրան էլ են նույն նպատակների համար վճարում ու ֆինանսավորում:
Դե՞, ազգի դավաճաննե՛ր, գործի անցե՛ք, գոնե մի օգտակար բան արած կլինեք այս երկրի համար:

պատասխանել LTP գրել է:
ԼԵՎՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ ՀԵՌԱՑԱՎ ՈՉ ՄԻԱՅՆ ՙՀԱՅՏՆԻ ՈՒԺԵՐԻ՚
ՊԱՐՏԱԴՐԱՆՔՈՎ
Վերոնշյալ ապրումներն ունեցել եմ 1996 թվականի ձմռանը, երբ մի քանի ամսով կարողացա աշխատանք, ասել է թե` ապրուստի միջոց ձեռք բերել ու ընտանիքս փրկել սովի ճիրաններից: Ընդ որում, եթե իսկապես չլիներ ամերիկացի Թոմի միջամտությունը, դժվար թե որեւէ մեկն ինձ դիտորդի աշխատանք տար, քանի որ քաղաքի այդ տարիների ղեկավարերն էին որոշում, թե ովքեր են աշխատելու, ովքեր` ոչ: Իսկ դա, իհարկե, չէին անում անշահախնդիր. գրեթե բոլորն էլ գիտեին, որ առաջին ամսվա 100 դոլարի կեսը պետք է տային գործը դզողին... Իսկ եթե մի քիչ ավելի ետ եմ գնում, հասնում 1990-91 թվականները եւ հիշում, թե ինչ էր կատարվում տեղական խորհրդի եւ Գերագույն խորհրդի ընտրություններում, ապա զայրույթից ուզում եմ գոռալ: Ընտրություններ, որոնք անցկացվում էին տխրահռչակ ՙչորրորդ խոսափողի՚ սեփականատեր Արշակ Սադոյանի թեւավոր, գրեթե մեկ տասնամյակ անխափան գործող խոսքի` ՙպոլի փետ լինի, ՀՀՇ-ից լինի՚, տրամաբանությամբ: Հա, ի դեպ, այսօր Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի հարթակից ելույթ ունեցող հայտնի մարզիկին էլ հիշեցի: Վանաձորի (այն ժամանակ, կարծեմ, դեռ Կիրովական էր, իսկ հետո Վանաձոր դարձավ ինչպես նույնանուն գետի, թաղամասի, այնպես էլ ՀՀՇ-ի կարկառուն դեմքերից մեկի անվանը համահունչ լինելու պատճառով) ընտրատարածքներից մեկում նա առաջադրել էր իր թեկնածությունը, ու բոլորը համոզում էին նրան, որ թեկնածությունը հանի, բայց նա պայքարեց մինչեւ վերջ: Ընդ որում, այդ տարածքում ՀՀՇ-ն պաշտպանում էր ինչ-որ գիտնականի` ծագումով ղարաբաղցի, բայց Մոսկվայում բնակվող Սամվել Գրիգորյանի (եթե հիշողությունս չի դավաճանում): Իհարկե, հետո պատգամավոր ընտրված գիտնականն այդպես էլ գրեթե ոչ մի անգամ Հայաստան չեկավ` չնայած ՀՀՇ-ի կարկառուն ներկայացուցիչներն ասում էին, որ նա քարերի, ապարների մասնագետ է եւ կծաղկեցնի Հայաստանը:
Քաղաքում այդ տարիներին սկսվեց նկարիչներին պաշտոններ բաժանելու շքերթը: Պատմում էին, որ քաղաքի ոստիկանապետ նշանակված նկարիչը, տեսնելով ադրբեջանցի կնոջ արյունը, ուշաթափ էր եղել, նույնիսկ անեկդոտի նման տարածվել էր, որ նա հանցագործին ասել էր` կանգնիր, կնկարեմ: Համընդհանուր մթան, ցրտի ու գրեթե սովի պայմաններում մի խումբ մարդիկ օրեցօր հարստանում էին` շարունակելով երկրաշարժը եկամտաշարժի վերածելու ոմանց սկսած գործընթացը, վեր էին խոյանում դղյակներ...
Այդ տարիների մասին կարելի է այնքան գրել, որ թերթի բոլոր էջերը չեն բավականացնի, բայց առայժմ բավարարվենք այսքանով... Եվ միայն զարմանալ, պարզապես ապշել կարելի է մեր ժողովրդի հիշողության կորստից, ավելի ճիշտ` յուրահատուկ հիշողությունից: Հիշում են, որ 301 թվականին քրիստոնեություն են ընդունել, որ Ավարայրի ճակատամարտում բարոյական հաղթանակ են տարել, որ... Բայց չեն հիշում, որ ՀՀ առաջին նախագահը հեռացավ ոչ միայն ՙհայտնի ուժերի՚ պարտադրանքով, այլ ժողովրդի գրեթե համընդհանուր ատելության մթնոլորտում, եւ միայն չար կատակ կարելի է համարել այն, թե ինչպես տասը տարում (որի ընթացքում ՀՀ առաջին նախագահը հանգիստ, անխռով վայելել է իր ասած ՙավազակապետության՚ բարիքները) այդ համատարած ատելությունը ոմանց մոտ փոխվեց համակրանքի...
Երեկ | ջնջել (3) | պատասխանել այդ համատարած ատելությունը ոմանց մոտ փոխվեց համակր գրել է:

LTP
ԼԵՎՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ ՀԵՌԱՑԱՎ ՈՉ ՄԻԱՅՆ ՙՀԱՅՏՆԻ ՈՒԺԵՐԻ՚ՊԱՐՏԱԴՐԱՆՔՈՎ
----
այդ համատարած ատելությունը ոմանց մոտ փոխվեց համակրանքի...

---
Այ տխմար ,գրածդ բոլոր տխմարություններին մեկ-մեկ չեմ անդրադառնա ,
բոլորն ել տեսնում են որ դու պարզապես ապուշ ես:
Իսկ որ գրել ես "այդ համատարած ատելությունը ոմանց մոտ փոխվեց համակրանքի..."
.ապա էլի հիմարություն ես դուրս տվել:
Դու տես թե ՀԱՅ ժողովուրդը ինչքան ա զզված էսօրվա
սրիկա իշխանություններից, Քոչարյանի ու Սերժի գլխավորությամբ, որ
էդքանից հետո էլի Լևոնի կողքին ա կանգնել:
Էսքանը հասկացի ու մըցրու դատարկ գլոիխդ:
Չնայած եթե դատարկ ա պարզա ,չի էլ մտնի:
Բայց թե շու-գել էլի հայ ես, մի օր կարող ա հասկանաս:

Սարգիս
Պարազիտները շուտ շուտ ջնջում են լավ հոդվածները: Մանվէլը շատ լավ է գրում, ու ճիշտ է գրում: Փաստերը պարզ ու հակիրճ են:

Քեֆս բերեցիր Մանվել ջան, հատկապես այդ շպիոն Օնիկի մոմենտով:
Ապրե՛ս դու գրի, թող ես մոլորյալները հա ջնջեն, մենք էլ իրանց գործով ապահովենք, ախր այս հիմարները դրա համար էլ են փող ստանում:

ԼԵՎՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ ՀԱՄԱԺՈՂՈՎՐԴԱԿԱՆ ՇԱՐԺՄԱՆ ՀԱՆՐԱՀԱՎԱՔՈՒՄ ՆԵՐԿԱՅԱՑՐԵՑ ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅԱՆ ԲԱԶՄԻՑՍ ՀՆՉԵՑՐԱԾ ՊԱՀԱՆՋՆԵՐԸ
Մարտի 1-ի սարսափելի դեպքերից հետո Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի գլխավորած Համաժողովրդական շարժման կենտրոնը երեկ, ինչպես հայտարարել էր նախապես, հանրահավաք էր հրավիրել Մատենադարանի առջեւ, որը քաղաքապետարանը չէր արտոնել: Դեռ կեսօրից սկսած Մատենադարանը շրջափակած ոստիկանները մինչեւ 17.45 որեւէ մեկին թույլ չէին տալիս բարձրանալ Մատենադարանի բարձունք: Հանրահավաքի հայտարարված ժամից բավական ժամեր առաջ Մատենադարանի հարող տարածքում հավաքված շարժման մասնակիցները ժամը 18-ի սահմաններում լցվեցին-փակեցին փողոցը, իսկ Զուրաբյան-Աֆյան բանակցությունների արդյունքում հանրահավաքի մասնակիցներին թույլատրվեց բարձրանալ Մատենադարանի բարձունք եւ իրականացնել հանրահավաքը: Թեեւ նախապես Մատենադարանի մոտ հանրահավաք անցկացնելու առաջարկը քաղաքապետարանը չէր արտոնել, այդուհանդերձ այդ վայրում հանրահավաքը հրավիրելու «ճանապարհը», փաստորեն, իշխանությունները բացեցին, ինչը երեւի թե կանխավ մտածված հնարք էր:

Հանրահավաքների ամենավիճարկելի հարցին` մասնակիցների քանակին, չենք անդրադառնում: «Մաթեմատիկական» հաշվարկը թողնելով մյուսներին` միայն նշենք, որ հանրահավաքի մասնակիցները Մատենադարանի բարձունքից մինչեւ «Գրանդ Քենդի»-ի մոտ էին հասնում, մասնակիցներ կային նաեւ Մատենադարանին հարակից խոտածածկ տարածքում: Տեխնիկական խնդիրների պատճառով հանրահավաքը մեկնարկեց մեկուկես ժամ ուշացումով:

Հանրահավաքի հարթակին` Մատենադարանի բարձունքում, ինչպես նախկինում, այս անգամ էլ կանգնած էին Տեր-Պետրոսյանին սատարող քաղաքական ուժերի ղեկավարները, ելույթ ունեցան ՀԺԿ ղեկավար Ստեփան Դեմիրճյանը, «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը, «Նոր ժամանակներից» Հրաչյա Սարգսյանը, «Պահպանողական» կուսակցությունից Զավեն Վարդանյանը, «ԺՈՒԿ» փոխնախագահ Վարդան Գրիգորյանը, դերասան Երվանդ Մանարյանը, քաղաքագետ Հմայակ Հովհաննիսյանը, ՍԴՀԿ ատենապետ Լյուդմիլա Սարգսյանը եւ Շուշիի առանձնակի գումարտակի նախկին հրամանատար Ժիրայր Սեֆիլյանը: Ելույթներն ընդմիջվում էին երաժշտությամբ, խորհրդավոր ձեւով իր ծխախոտը վայելող եւ Մատենադարանի բարձունքում շրջող Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը մեկընդմեջ մոտենում էր հարթակին եւ ձեռքով ողջունում հանրահավաքի մասնակիցներին:

Հանրահավաքի մյուս մասնակիցների ելույթներին չենք անդրադառնում, որովհետեւ որեւէ նորություն չկար եւ կրկին հաստատվում էր պայքարելու վճռականությունը, ինչի մասին արդեն քանի ամիս շեփորում է ՀՀՇ-ական մամուլը: Սակայն ուշագրավ եւ նոր խոսք էր Ժիրայր Սեֆիլյանինը, որը անկեղծ էր ու շիտակ: Այս շարժումը Սեֆիլյանը բնորոշեց դիմադրական ժողովրդական շարժում. «Ժողովրդական շարժման հետ կապված այսօր շատ է ասվում, թե չկա գաղափար, չկա ծրագիր, եւ իհարկե այսօր Հայաստանում քաղաքական գործընթացներ տեղի չեն ունենում: Կա ժողովրդին կեղեքող համակարգ եւ կա դրան դիմադրող ժողովուրդ: Սա դիմադրական ժողովրդական շարժում է»: Սեֆիլյանը հայտարարեց, որ Տեր-Պետրոսյանին նախագահ դարձնելը ոչ թե նպատակ է, այլ միջոց, ու հիշեցրեց, որը ինքը` Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն է պատրաստակամություն հայտնել որպես գործիք ծառայելու:

Սեֆիլյանն անդրադարձավ նաեւ իր եւ առաջին նախագահի միջեւ տարաձայնությունների առկայության մասին լուրերին` ընդգծելով, որ նման տարաձայնություններ իրականում կան, բայց դրանք «մեզ չեն ստիպում անջատ լինել այս պայքարում»: Սեֆիլյանը հատուկ խոսեց Արցախը հանձնել-ծախելու լուրերի մասին` ասելով, որ հայ որեւէ նախագահ չի համարձակվի Արցախը վաճառել, բացի «այն տխրահռչակ երկուսից, որոնց անունները ես չեմ ուզում տալ»: Եթե որեւէ մեկը նման մտադրություն ունենա, Սեֆիլյանի խոսքով, իրենք իրենց պայքարով կկանխեն այդ դավադիր ձեռքը:

Հանրահավաքի վերջում ելույթ ունեցավ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը, որը գրեթե որեւէ նոր բան չասաց` կրկնելով ընդդիմադիրների մինչ հանրահավաքը հնչեցրած պահանջները: Տեր-Պետրոսյանի հնչեցրած միակ նորությունը թերեւս այն էր, որ նա իշխանություններից պահանջեց Հայաստանի ազգային հերոսի կոչում տալ մարտի 1-ի զոհերին, ինչպես նաեւ փոխհատուցում նրանց ընտանիքներին` այն էլ ոչ թե պետբյուջեից, այլ իշխանավորների գրպանից:

Համաժողովրդական շարժման ղեկավարը կրկին նշեց իրենց պահանջները. «Այս իրավիճակն առաջացել է ընտրությունների արդյունքում եւ կարող է լուծվել արտահերթ խորհրդարանական եւ նախագահական ընտրություններով»: Նոր ընտրություններին զուգահեռ շարժման ղեկավարը խիստ կարեւորեց ԵԽԽՎ բանաձեւի պահանջներից գոնե մեկի՝ քաղբանտարկյալների ազատ արձակման պահանջի կատարումը, ինչից հետո ոչ միայն քաղաքական պայքարը կտեղափոխեն քաղաքակիրթ փուլ, այլեւ պատրաստ կլինեն երկխոսելու: Նա անգամ ԵԽԽՎ-ին կոչ արեց, որ եթե մինչեւ հունիսյան նստաշրջանը Սերժ Սարգսյանն ազատի կալանավորներին, եվրոկառույցը չդիմի մեր երկրի նկատմամբ սանկցիա կիրառելու քայլին:

«Մենք հասկանում ենք, որ այս իրավիճակը վտանգավոր է: Վտանգավոր է ոչ միայն ֆիզիկական բախումներ լինելու առումով, այլեւ նրանով, որ այս իրավիճակում իշխանությունները չեն կարող իրենց պարտականությունները կատարել, այս հրապարակում հավաքված մարդիկ էլ չեն կարող իրենց պարտքը կատարել իրենց ընտանիքների առաջ: Երկխոսության պատրաստ ենք, բայց «բազարների» մեջ չենք մտնելու... Երկխոսությունը կարող է լինել խաղի կանոնները համաձայնեցնելու, դեմոկրատիայի շուրջը», հայտարարեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը: Հիշեցնենք, որ օրերս ոստիկանների հետ հանդիպումից հետո լրագրողներին տված ճեպազրույցում եւս երկրի ղեկավար Սերժ Սարգսյանն ասել էր, թե երկխոսությունը կարող է լինել խաղի կանոնները ճշտելու շուրջը: Երկուսի նման արտահայտությունները, վստահ ենք, բոլորովին տարբեր բաներ են նշանակում, սակայն այս պահին դժվար է ասելը, թե այդ արտահայտության տակ ով ինչ էր հասկացնում:

Հավանաբար իրենց պայքարի հետագա հեռանկարը մատնանշելու համար առաջին նախագահը հայտարարեց, որ իրենց պայքարի միջոցը հանրահավաքներն են լինելու, եւ իրենք այնքան են պայքարելու մինչեւ հասնեն իրենց նպատակին. «Միայն այս պայքարը կարող է վերջնական հաղթանակ բերել մեր երկրին ու ժողովրդին»: Անդրադառնալով երկիրը իր լքելու հավանականությանն էլ` նշեց, թե ինքը վերջին մարդը կլինի, որ կհրաժարվի պայքարից եւ կլքի երկիրը: Որպես ապացույց էլ հայտարարեց հաջորդ հանրահավաքի օրը` հուլիսի 4-ին, ժամը 19-ին:

Մի քանի ամսվա դադարից հետո Տեր-Պետրոսյանի ելույթն իր ագրեսիվությամբ հաստատ զիջում էր նախորդ անգամներին: Ավելին, մյուս ելույթ ունեցողներն ավելի ագրեսիվ էին` իշխանությունների հասցեին մեղադրանքներն այս անգամ էլ քիչ չէին: Այս պահին դժվար է ասել, թե Տեր-Պետրոսյանի համեմատաբար ինքնազուսպ պահվածքն ինչի նշան էր` պայքարի հետագա հստակ ծրագիր չունենալո՞ւ, միանգամից զիջման չգնալո՞ւ, թե՞ տեւական քայլերով դեպի սեփական նպատակի սլացում, որն իրեն բնորոշ ձեւով երեկվա հանրահավաքով սկսվեց նորից «տաքացվել», ինչպես դա եղավ ընտրություններից առաջ:

ԳՈՀԱՐ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

ՕՌԼԵԱՆԻ ԲՈՒՅՍԸ

Շարունակում ենք ընթերցողների ուշադրությանը ներկայացնել մանդատավորների շարքը: Այս անգամ մեր հրապարակման հերոսը ՕԵԿ խմբակցության ղեկավար Հեղինե Բիշարյանն է: Նկատենք, որ այս տիկնոջը ոչ միայն բացասական է վերաբերվում հասարակությունը, այլ նաեւ հենց նրա գործընկեր մանդատավորները:

Հեղինե Բիշարյանը երկու անգամն էլ պատգամավոր է դարձել ՕԵԿ համամասնական ցուցակով: Եվ եթե չլիներ Արթուր Բաղդասարյանի հովանավորությունն ու Բիշարյանին այդ կուսակցությունում մեծ լիազորություններ ընձեռելու փաստը, ապա դժվար թե վերջինիս ազգանունն այսօր հայտնի լիներ հայ հասարակությանը: Նկատենք, որ Բիշարյանը, մինչեւ ՕԵԿ խմբակցության ղեկավար դառնալը, ԱԺ-ում մեկ առաքելություն ուներ` հայտարարությունների ժամին հնարավորինս բարձր ձայնով գոռալ, թե ինչ աստվածային հատկություններով է օժտված իրենց առաջնորդ Բաղդասարյանը, ապա ԱԺ ամբիոնից հարձակվել նրանց վրա, ովքեր կհանդգնեին թթու խոսք ասել իր կուռքի հասցեին: Բիշարյանի ակտիվությունը դրսեւորվում էր ոչ միայն հայտարարությունների ժամին, այլ նաեւ կառավարության հետ հարցուպատասխանի ժամանակ. նա ամեն ինչ անում էր, որպեսզի հասարակության մեջ պատրանք ստեղծվեր, թե իբր ՕԵԿ-ը ընդդիմություն է, ուստի հանդես է գալիս ժողովրդի շահերը պաշտպանելու դիրքերից: «Էս կնիկը ի՞նչ ա անկապ ղժժում. ընենցա խոսում, իբր չգիտի, որ Արթուրիկը իրենց մարդն ա». այսպիսին էր լինում ԱԺ պատգամավորների պատասխան ռեակցիան նրա բղավոցներին:

Նկատենք նաեւ, որ Հեղինե Բիշարյանը կուսակցության ներսում հայտնի է իր ինտրիգներով եւ սրա-նրա տակը փորելու հատկությամբ. այդ տիկնոջ համառ ջանքերի շնորհիվ էր, որ ՕԵԿ-ից հեռացան կուսակցության փոխնախագահ Գագիկ Մխեյանը, ինչպես նաեւ ԱԺ նախկին պատգամավորներ Գագիկ Ավետյանն ու Սամվել Շահգալդյանը: Եվ ահա, իր ճանապարհից հեռացնելով բոլոր խոչընդոտները, Հեղինե Բիշարյանը շուտով հայտնվեց Արթուր Բաղդասարյանի համար անփոխարինելի մարդու կարգավիճակում: Նախ նա աշխատեց որպես ՕԵԿ խմբակցության քարտուղար, ապա ընտրություններին ղեկավարեց Արթուր Բաղդասարյանի նախընտրական շտաբը: Հարկ է նշել, որ Բիշարյանի կարիերայի առաջընթացը պայմանավորված է նրանով, որ այս մանդատավորի մեջ բացակայում են քաղաքական հայացքները, փոխարենը անձի պաշտամունքի հարցում վերջինս մրցակից չունի: Այս է պատճառը, որ Բիշարյանի մտքերի «էվոլյուցիան» բացառապես կախված է Արթուր Բաղդասարյանի տրամադրությունից: Օրինակ, ոչ վաղ անցյալում (նախընտրական շրջանում) ՕԵԿ փոխնախագահ Բիշարյանն ի լուր աշխարհի հայտարարում էր, թե «Սերժ Սարգսյանն այնքան վարկաբեկված է, որ չի կարող նախագահական ընտրություններում հաղթել առաջին փուլում, եւ անհնար է, որ 2-րդ փուլ չլինի: Եթե իշխանությունները փորձեն կեղծել ընտրությունները եւ հենց առաջին փուլում հայտարարեն, որ հաղթել է Սերժ Սարգսյանը, ապա ՕԵԿ-ը, եւ ոչ միայն ՕԵԿ-ը, դուրս կգա փողոց»: Եղավ այնպես, որ իրականություն դարձավ Բիշարյանի «մտահոգությունը», բայց արդյունքում` նա ոչ միայն դուրս չեկավ փողոց, այլեւ մեծ ուրախությամբ ողջունեց իշխանության հետ աշխատելու իր լիդերի որոշումը: Այսինքն` Բիշարյանի համար հստակ քաղաքական դիրքորոշումներին հետեւելն ու որոշակի գաղափարախոսությամբ առաջնորդվելը ավելորդ թիթիզություններ են, կարեւորը` իր համար իշխանության գրկում տաքուկ տեղ ապահովելն է, իսկ մնացածը ժամանակի հետ մոռացության կմատնվի:

Հիշեցնենք նաեւ, որ երբ Բիշարյանը ընտրությունների օրը սկսել էր Մալաթիա-Սեբաստիա համայնքում աղմուկ բարձրացնել եւ կեղծիքներ բացահայտել այդ թաղամասի տեղամասերից մեկում, նրա հետ լեզու գտնելու հանձնարարություն էր ստացել ԱԺ պատգամավոր Սամվել Ալեքսանյանը` Լֆիկ Սամոն: Լֆիկին հաջողվել էր որոշակի գումարի եւ ավտոմեքենայի նվիրատվության գնով փակել Բիշարյանի բերանը:

Ինչ վերաբերում է Բիշարյանի խորհրդարանական գործունեությանը, ապա ԱԺ-ում նրան առանձնապես չեն սիրում, քանի որ շատ լավ հասկանում են, որ այս տիկինը իրենցից մեկն է, ում առաքելության միակ նպատակը իշխանությանը ծառայելն է: Ուստի` մանդատավորները չեն հասկանում, թե ինչու է Բիշարյանը համ խոնարհ ծառայում, համ էլ ժամանակ առ ժամանակ բոցաշունչ ելույթներով հանդես գալիս իրենց ընդհանուր քաղաքական տանիքների դեմ: Չնայած նրան վերջին շրջանում հրահանգել են «հանգստանալ», եւ հիմա նա իրեն բավական խեղճ է պահում ԱԺ-ում: Հավանաբար գիտակցում է, որ իր քաղաքական կարիերան վերջանալու է նույնքան անսպասելի եւ անփառունակ, ինչպես սկսել էր:

ԳՈՀԱՐ ՎԵԶԻՐՅԱՆ

ինչպես կարող եմ վիդեո տեղադրել
_________________
Արա Բադալյան

araara գրել է (17 Օգոս. 2008 23:59

) :

ինչպես կարող եմ վիդեո տեղադրել

որտեղ՞

ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ԲԱՐԱՔ ՕԲԱՄԱՅԻՆ
Նամակը հուլիսի 31-ին հրապարակել է Նյու Յորքի «turkish. com» կայքէջը, ընդգծելով, որ ԱՄՆ նախագահական ընտրություններում Բարաք Օբամայի հաղթանակը կասկած չի հարուցում: Ահա թե ինչ է գրել ԱՄՆ-ում Թուրքիայի նախկին դեսպան Ֆարուք Լողօղլուն. «Սենատոր Օբամա Ձեր թեկնածությունը ԱՄՆ նախագահի պաշտոնում հուսադրող է ոչ միայն ամերիկացի ընտրողների, այլեւ աշխարհի միլիոնավոր մարդկանց համար: Նորամտության վերաբերյալ Ձեր տված խոստումը, լսելու եւ ըմբռնելու ունակությունը ոգեւորել են զանգվածներին եւ համախմբել նրանց: Եթե Դուք ընտրվեք ԱՄՆ նախագահ, Ձեր որոշումներն ու նախապատվությունները կարեւոր դեր են խաղալու մարդկանց կյանքում: Դրական եւ օգտակար փոփոխություններ կատարելու, Ձեր առջեւ ծառացած խնդիրները ճիշտ ըմբռնելու համար պետք է անկողմնակալ, ստեղծագործող, արդարամիտ եւ հավասարակշիռ լինել: Ճիշտ ըմբռնել հայերի պնդումները Այս նամակը գրում եմ, որ թուրք ժողովրդի համար կարեւոր նշանակություն ունեցող այս հարցում օգտակար լինի Ձեզ համար: Խոսքը հայերի ցեղասպանության պնդումների մասին է: Դուք այս հարցում ցուցաբերում էիք գրեթե ամբողջովին հայերի տեսակետն արտահայտող կատեգորիկ մոտեցում: Ոմանք դա կարող են վերագրել առաջիկա ընտրություններից բխող անհրաժեշտությանը: Սակայն հայերի պնդումների հարցում Ձեր հետեւողականության բնույթը հիմք է տալիս ենթադրելու, որ Դուք որոշակի եզրակացության եք հանգել հարցի մասին երկար մտածելուց հետո: Նախ, ցեղասպանության պնդումների ճշմարտացիությունը չափազանց վիճելի է: Գրեթե 100 տարվա վաղեմություն ունեցող այդ իրադարձությունների մասին թուրքերն ու հայերը տարբեր կարծիքներ ունեն: Տարբեր են նաեւ իրադարձությունների նկարագրությունները եւ դրանք չեն համընկնում: Կողմերը փոխադարձաբար հերքում են մյուսի ներկայացրած փաստաթղթերը: Ավելին, նրանք սպանվածների վերաբերյալ բոլորովին տարբեր թվեր են նշում: 1915-ի իրադարձությունների հարցում հակասական տեսակետները յուրահատուկ են ոչ միայն թուրքերին եւ հայերին, այլեւ պատմաբաններին ու մյուս գիտնականներին: Այդ իսկ պատճառով հավանական չի թվում հարցի երկու կողմերի օգտին լուծումը: Երկրորդ` 1915-ի իրադարձությունները չեն համապատասխանում միջազգային այնպիսի բնորոշումներին, որպեսզի հնարավոր լինի դրանք որակել իբրեւ ցեղասպանություն: Հայերը երբեք այդ հարցով միջազգային դատարաններ չեն դիմել եւ ոչ մի դատարան թուրքերին մեղավոր չի ճանաչել: Ցեղասպանության ճանաչման մասին որոշ երկրների խորհրդարաններում ընդունված որոշումները չեն կարող փոխարինել դատարանի որոշումներին: Երրորդ` պատմական խնդիրները, որոնք տարանջատում են ժողովուրդներին, պետք է լուծվեն երկխոսության եւ հաշտեցման ճանապարհով: Հայկական սփյուռքը փորձում է պատմական իրադարձությունների մասին սեփական տեսակետները իբրեւ եզակի ճշմարտություն պարտադրել միջազգային հանրությանը: Թուրքերն, ինչ խոսք, պաշտպանում են իրենց ճշմարտությունը: Չորրորդ` թուրքական կառավարությունը Թուրքիայի ազգային մեծ ժողովի կատարյալ աջակցությամբ պատմաբանների համատեղ հանձնաժողով ստեղծելու առաջարկ է արել Հայաստանի ղեկավարներին, ընդ որում պարտավորվել է ընդունել հանձնաժողովի եզրակացությունը` անկախ բովանդակությունից: Հաշտեցում եւ երկխոսություն Հաշտեցման եւ երկխոսության ժամանակներն են: Թուրքական տեսակետների անխոհեմ մերժումը, ինչ խոսք, կերջանկացնի ԱՄՆ-ի հայկական լոբբիին: Սակայն դա խիստ վիրավորանք կպատճառի թուրք ժողովրդին եւ լուրջ վնաս կհասցնի թուրք-ամերիկյան հարաբերություններին: Նկատի ունենալով արդարության եւ արդարադատության կարեւորությունը Ձեզ համար, հույս եմ հայտնում, որ Դուք ավելի լայնախոհ տեսանկյունից կմոտենաք հայկական հարցին: Դուք կարող եք բավականին բարդ եւ զգացական այս հարցում պատմական դեր խաղալ: Ապահովեք թուրքերի եւ հայերի հանդիպումը եւ ունկնդրեք երկու կողմերի տեսակետները: Սա է վերափոխման անհրաժեշտ ուղին: Դա միաժամանակ թուրքերի եւ հայերի հաշտեցման ուղին է»:

Հ. Չ.