մեր սիրած երգերի բառերը

Երևան, Երևան....

Լույսերի մեջ շողում ես պարզ,
Հայոց կապույտ երկնի ներքո,
Եվ ես ունեմ մի մեծ երազ,
Որ մնա ջինջ երկինքը քո.....

Երևա՜ն, Երևա՜ն ,
Իմ միակ Օթևան,
Ես կանցնեմ կգնամ,
Դու ապրիր հավիտյան....

Շատ հույսեր եմ քո հետ կապում
Եվ ժպիտով անվերջ խորհում ,
Արդյոք դու ես իմ մեջ ապրում,
Թե հենց ես եմ ապրում քո մեջ:

Երևա՜ն, Երևա՜ն ,
Իմ միակ Օթևան,
Ես կանցնեմ կգնամ,
Դու ապրիր հավիտյան....

Ա.Մովսիսյան "Քեզ"

Ես քեզ ցանկանում եմ անլուսին գիշեր,
Որ ջրագ վառեմ պատուհանիդ տակ,
Ու ջրագի պես մինչև վերջ այրվեմ
Անհամբեր սպասեմ հաջորդ գիշերվան :
Ես քեզ ցանկանում եմ երկարող ձմեռ ,
Որ իմ տաք շնչով սառույցդ հալեմ,
Ձնծաղիկ դարձած նոր գարնան երգով
Քո ջերմ շուրթերը նորից համբուրեմ:
Ես քեզ ցանակնում եմ ալեկոծվող կյանք ,
Որ կրծքով բոլոր հողմերը ճեղքեմ,
Առագաստ պարզեմ ,գտնեմ ապաստան
Որ ալիքները փեշերիդ չանցնեն:
Ես քեզ ցանականում եմ ցամաքած աղբյուր,
Որ երակներս ծարավդ մեղմեն ,
Ու ես խենթացած քեզ գրկեմ ամուր,
Փակվող աչքերիս մեջ պատկերդ պահեմ:
Ես քեզ ցանկանում եմ կախարդված շրջան,
Ուր սերս և վերջ և նոր սկիզբ լինի,
Ու փորձեմ գտնել հարցիս պատասխան
Դու խենթությունս ես ,թե՞ աղոթքն ես իմ:

***

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք
Իմ սիրտը դրան երկար կսպասի
Անցորդների պես իրար կնայենք
Եվ գուցե ոչինչ, ոչինչ չենք ասի

Այնպես փոխված ու հասուն կլինես
Սիրուն մատներդ ուրիշի ձեռքում
Ինձ կճանաչես, հինը կհիշես
Կզգաս սիրել եմ ու կամ աշխարհում

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք
Իմ սիրտը դրան երկար կսպասի...

Գուցե մանուկ էլ լինի ձեր կողքին
Լույս աղավնու պես ճերմակ ու մաքուր
Կսիրեմ արդյոք ես այդ փոքրիկին
Որ դիմագծեր կունենա օտար:

Չգիտեմ ինչպես կանցնես իմ կողքով
Չգիտեմ ինչեր քեզ հետ կտանես
Բայց արդյոք կանցնի, կանցնի քո մտքով
Ինչու տխուր եմ շրջվում դեռ այդպես

Տարիներ հետո մենք կհանդիպենք
Իմ սիրտը դրան երկար կսպասի...

Սա Երևանն է

Սա Երևանն է, այստեղ դու տանն ես
ՈՒր քեզ սպասում են դեռ կեսգիշերին
ՈՒր կամ սիրում են, կամ թունդ հայհոյում են,
Կամ հիշեցնում են անհիշելին

Ներս արի, ներս արի, ինչես կանգնել,
Ինչես հիմար ժպիտով քարացել,
Սա քո պողոցն է կյանքի դպրոցն է
ՈՒր քեզ հիշում են դեր չեն մոռացել

Ինչ զով գիշեր է,
Մեկն ինձ հիշել է....

Երբոր բացուին դռներն յուսոյ
եւ մեր երկրէն փախ տայ ձմեռ
Չքնաղ երկիրն մեր Արմենիոյ
երբ փայլի իւր քաղցրիկ օրեր
Երբոր ծիծառն իւր բոյն դառնայ
երբոր ծառերն հագնին տերեւ՝
ցանկամ տեսնել զիմ Կիլիկիա
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արեւ

Տեսի դաշտերն Սուրիոյ
Լեառն Լիբանան եւ իւր մայրեր
տեսի զերկիրն Իտալիոյ
Վենետիկ եւ իւր կոնտոլներ
կղզի նման չիք մեր Կիպրեայ
եւ ոչ մէկ վայր է արդարեւ
գեղեցիկ քան զիմ Կիլիկիա
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արեւ

Հասակ մը կայ մեր կենաց մէջ
ուր ամենայն իղձ կ'աւարտի
Հասակ մը ուր հոգին ի տենչ՝
յիշատակաց իւր կարօտի
Յորժամ քնարն իմ ցրտանայ
սիրոյն տալով վերջին բարեւ՝
երթամ ննջել յիմ Կիլիկիա
Աշխարհ՝ որ ինձ ետուր արեւ

Սիրում եմ քեզ / Ձախ Հարութ/

Սիրում եմ քեզ, մոռացել ես…
Սպասեցի ես քո ճամփին, անցավ կյանքս..
Երազներս անցավ գնաց, սերս մնաց…
Սիրում եմ քեզ, մոռացել ես…
Համբույրներով, քո աչերով ինձ այրեցիր..
Սիրում էի, հոգուս վրա վերք թողեցիր…
Սիրում եմ քեզ,

Գնա, գնա, ուրիշին դու հավատա..
Գնա, էլ քեզ չեմ մոռանա..
Ափսոս, կյանքս անցավ գնաց..
Սերս մնաց… սիրում եմ քեզ ….

Հիշում եմ քեզ, ժամանակն էր..
Համբույրներով, քո աչերով ինձ այրեցիր..

Սիրում էի, հոգուս վրա վերք թողեցիր…
Հիշում եմ քեզ, ժամանակն էր..
Համբույրներով, քո աչերով ինձ այրեցիր..
Սիրում էի, հոգուս վրա վերք թողեցիր…
Սիրում եմ քեզ,

Գնա, գնա, ուրիշին դու հավատա..
Գնա, էլ քեզ չեմ մոռանա..
Ափսոս, կյանքս անցավ գնաց..
Սերս մնաց… հիշում եմ քեզ ….
Գնա, գնա, ուրիշին դու հավատա..
Գնա, էլ քեզ չեմ մոռանա..
Ափսոս, կյանքս անցավ գնաց..
Սերս մնաց… հիշում եմ քեզ ….
Սիրում եմ քեզ… սիրում եմ քեզ….
Սիրում եմ քեզ..

***

Լուսնի աղոտ արտացոլումն՝
Աչքերիդ մեջ, արքերդ մեջ,
Դեմքիդ ժպիտը հուսահատ՝
Հուսահատ վերջ, հուսահատ վերջ:

Ես այսօր թողնում եմ քեզ իմ սերն ու հեռանում,
Իմ սրտին այսօր մի որ վերգ է ավելանում,
Ու իմ սերը պոկված ճյուղի, պոկված ճյուղի, ճյուղի նման,
Օրորվում է աշնան քամուց, աշնան քամուց, աշնան քամուց:

Օ՜, քամի քամի, պոկիր իմ վերքն առանց ցավի,
Հետո համբուրիր պլոկված կեղեվը ծառի…
Թող վերքը ցավ չպատճառի,
Ծառին թող ցավ չպատճառի:

Ա՜խ, գոնե լաց եղիր,
Դե թեկուզ ձայն հանիր,
Բայց այդպես մի՛ նայիր,
Բայց այդպես մի՛ նայիր:
Ա՜խ, գոնե լաց եղիր,
Դե թեկուզ ձայն հանիր,
Բայց այդպես մի՛ նայիր,
Բայց այդպես մի՛ նայիր…

Աստղերը չռել են աչքերը,
Ունայում են ապշած մեզ վրա,
Մի՛ սպանեք, մի՛ սպանեք ձեր սերը,
Դուք երկրորդը էլ չեք ունենա…

Կրկներգ՝

Ես այսօր թողնում եմ քեզ իմ սերն ու հեռանում,
Իմ սրտին այսօր մի որ վերգ է ավելանում,
Ու իմ սերը պոկված ճյուղի, պոկված ճյուղի, ճյուղի նման,
Օրորվում է աշնան քամուց, աշնան քամուց, աշնան քամուց:

Օ՜, քամի քամի, պոկիր իմ վերքն առանց ցավի,
Հետո համբուրիր պլոկված կեղեվը ծառի…
Թող վերքը ցավ չպատճառի,
Ծառին թող ցավ չպատճառի:

Թափառաշրջիկ

Թափառաշրջիկ,
Թափառաշրջիկ, եղբայր իմ,
Ու՞ր են քեզ տանում
Հոգնած ոտքերդ։

Թե կամ հեռուներ,
Հեռուները քո սրտում են
Եվ քո խելագար
Խենթ հայացքում։

Եվ քո խելագար
Երազներում,
Եվ քո խելագար
Խենթ երգերում։

Թափառաշրջիկ,
Ինձ պարզիր քո ձեռքը
Ու տար ինձ քեզ հետ,
Դու գտել ես ելքը:

Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար։
Եվ մեծահարուստ արքաների
Եվ մուրացկանի համար դժգույն,
Եվ գեղեցկագույն տիկինների,
Եվ թափառական ասպետների համար։
Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար,
Ազատ է մոլորակն այս բոլորի համար,
Ազատ են ճամփաները բոլորի համար,
Ազատ է այս աշխարհը բոլորի համար։

Երբ կդադարի պտտվելուց
Այս հոգնած աշխարհը,
Մոլորակը պատերազմների։
Երբ կդադարի
Տոնական այս երթը,
Երթը տոնական մեռյալների։
Թափառաշրջիկ,
Ինձ պարզիր քո ձեռքը
Ու տար ինձ քեզ հետ,
Դու գտել ես ելքը։

Ազատ է տիեզերքը բոլորի համար,
Ազատ է մոլորակն այս բոլորի համար,
Ազատ են ճամփաները բոլորի համար,
Ազատ է այս աշխարհը բոլորի համար։

Ռուբեն Հախվերդյան - Կիթառ

Օրերն անցնում են՝
Հրելով մեկմեկու,
Մեկ-մեկ բութ, ձանձրալի,
Մեկ-մեկ լուռ, ահարկու...

Գաղտնիքներն իմ սրտի
Ես ու՞մ եմ պահ տալու,
Առանց քեզ աշխարհում
Ես ո՞նց եմ ապրելու։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,
Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։
Ո՞վ է քեզ հնարել
Հրաշքով մոգական
Այդքան նուրբ ու քնքուշ
Ու այդքան տիրական։

Դա ասում ես՝ սիրիր
Այս աշխարհը դաժան,
Եվ մարդկանց արժանի,
Եվ մարդկանց անարժան։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,
Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։

Դու անհույս օրերի
Հուսալի իմ ընկեր,
Երջանիկ պահերիս
Սուրհանդակն ես դարձել։

Եղել են և կանայք,
Եվ բազում ընկերներ,
Բայց իմ նեղ օրերին
Կողքիս դու ես եղել։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,
Ախ կիթառ, կիթառ, իմ ընկեր իսկական։

Երբ իջնում է հոգուս
Անթափանց մթություն,
Երբ թվամ է, թե վերջ
էլ չկա փրկություն,

Հրեշտակները պոկվում
Քո ոսկե լարերից,
Լույս տափս խավարում
Ու հանգչում են նորից։

Ախ կիթառ, կիթառ, սրտակից բարեկամ,
Ախ կիթառ, կիթառ իմ ընկեր իսկական։

ԱՐամե Վերջին Զանգ
ես ու դու ունենք մի պատմություն
կողք կողքի անցելենք մանկություն,
տարիներ գլորվեցին
պատանի մեզ դարձրեցին,

ես ու դու ունենք մի պատմություն
իմ ու քո դպրոց-երջանկություն
հարազատ մի ընտանիք
ուր անհոգեինք, երջանիկ:

կրկներգ
դպրոցի ճամփան ոլոր -մոլոր
տարիներ անցան գլոր -գլոր 2
ժամանակ մի պահ առելես կանգ
ու դառձելես վերջին զանգ

էս կողքի բակումենք մենք կռվել,
տղերքով մեկ մեկ դասից փախել,
ոչ ավել ու ոչ պակաս
ձեզ եղելենք պատուհաս
ես այստեղ լացել ուրախացել
խենթ սիրելեմ ,կամել ուշացել
իմ դպրոց հավերժ կանգնած,
հեռանում եմ ես անդարձ

կրկներգ
դպրոցի ճամփան ոլոր -մոլոր
տարիներ անցան գլոր -գլոր 4
ժամանակ մի պահ առելես կանգ
ու դառձելես վերջին զանգ
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Նարեկ Բավեյան

“Վերջին անգամ”

Ես հասկացա, որ բաժանման ժամն է եկել,

Բայց սերը մեր կարող էր շատ երկար ապրել,

Ու անցնող ամեն րոպեն ինձ հուշում է դառնորեն,

Որ տեսնում եմ քեզ այսօր վերջին անգամ:

Այս աշխարհում կյանքից էլ թանկ դու ես, ի՛մ սեր,

Եթե չգաս, մութ է` թեկուզ վառվեն լույսեր,

Ու սրտոմւ իմ վիրավոր կան խոսքեր շատ կարևոր,

Որ ես քեզ պիտի ասեմ վերջին անգամ:

Կրկ. Վերջին անգամ համբույր քեզ տամ,

Վերջին անգամ շուրթերդ զգամ,

“Սիրում եմ քեզ” վերջին անգամ ասեմ:

Վերջին անգամ լուռ հեռանամ,

Սիրտս թողնեմ քեզ ու գնամ,

Միայն ասեմ վերջին անգամ…

Ինձ ասացիր, որ չես կարող ապրել այսպես,

Սիրուս համար հորինեցիր կեղծ հեքիաթներ,

Անկարող եմ քեզ ներել, չսիրել ու չհիշել,

Որ տեսնում եմ քեզ այսօր վերջին անգամ:

Կրկ. Վերջին անգամ համբույր քեզ տամ,

Վերջին անգամ շուրթերդ զգամ,

“Սիրում եմ քեզ” վերջին անգամ ասեմ:

Վերջին անգամ լուռ հեռանամ,

Սիրտս թողնեմ քեզ ու գնամ,

Միայն ասեմ վերջին անգամ` սիրում եմ քեզ…

Կրկ. Վերջին անգամ համբույր քեզ տամ,

Վերջին անգամ շուրթերդ զգամ,

“Սիրում եմ քեզ” վերջին անգամ ասեմ:

Վերջին անգամ լուռ հեռանամ,

Սիրտս թողնեմ քեզ ու գնամ,

Միայն ասեմ վերջին անգամ…

Կրկ. /Վերջին անգամ համբույր քեզ տամ,

Վերջին անգամ շուրթերդ զգամ,

“Սիրում եմ քեզ” վերջին անգամ ասեմ/:

Վերջին անգամ լուռ հեռանամ,

Սիրտս թողնեմ քեզ ու գնամ,

Միայն ասեմ վերջին անգամ` սիրում եմ քեզ,

Սիրում եմ քեզ…
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Սոնա Շահգելդյան

“Դեպի երկինք”

Սե՛ր, ես պատրաստ եմ քեզ սպասել

Յոթ ծովերն ի վեր,

Փնտրածիս անունն է “սեր”:

Քեզ վառ աստղերն են կամուրջներ,

Որ անցնես խոչընդոտներ,

Լոկ մի փոքր սեր:

Սե՛ր, չդողա՛ս քամիներից,

Հարատև անձրևներից,

Ծուռ օրենքներից:

Կրկ. Քեզ, որ ծնվել ես արևից,

Ժառանգել եմ երկնքից, սե՛ր,

Ես արժանի քեզ կդառնամ,

Եվ դեռ քանի ուժ ունեք թևեր,

Կհամբուրեմ ու կուղարկեմ վեր

Երգը իմ, որտեղ ապրում է սեր:

Տե՛ս, որ ձուլվել են քո կողքին

Հանգն ու մեղեդին,

Սիրող սիրտը ու հոգին:

Դու, որ ընբոստ ես ու հլու,

Դու առանց վարանելու

Երգ ես դառնալու:

Կա պարզ մի հարց,

Մի պատասխան.

“Ո՞րն է ուժը անսահման”:

“Սերն է դա միայն”:

Կրկ. Քեզ, որ ծնվել ես արևից,

Ժառանգել եմ երկնքից, սե՛ր,

Ես արժանի քեզ կդառնամ,

Եվ դեռ քանի ուժ ունեք թևեր,

Կհամբուրեմ ու կուղարկեմ վեր

Երգը իմ, որտեղ ապրում է սեր:

Կհամբուրեմ ու կուղարկեմ վեր

Երգը իմ, որտեղ ապրում է սեր:

Կրկ. Քե՛զ, որ ծնվել ես արևից,

Ժառանգել եմ երկնքից, սեր,

Ես արժանի քեզ կդառնամ,

Եվ դեռ քանի ուժ ունեք թևեր,

Կհամբուրեմ ու կուղարկեմ վեր

Երգը իմ, որտեղ ապրում է սեր:

Կհամբուրեմ ու կուղարկեմ վեր

Երգը իմ, որտեղ ապրում է սեր:
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Ես սպասում եմ քեզ, Հայրիկ

Այս տարվա քո նվերները մութն ու ցուրտն են, իմ փոքրիկ,
Այս տարի պայթող ռումբերը քեզ դարձել են խաղալիք,
Եվ այս խաղը պատերազմն է, որ խաղում են մեծ մարդիկ,
Իսկ խաղի վերջում քո ճիչն է` Ես սպասում եմ քեզ, Հայրիկ:

Ախ, այս ինչ ձմեռ պապի է, որ քո տանն է հայտնվել,
Այս թշվառ, ծեր մուրացկանը տես ինչեր է քեզ բերել,
Իսկ նրա բերած նվերը` մահվան գույժ ու արցունքներ,
Հողի տակ մեռած մարդիկ են, և մեղա քեզ, մանուկներ,
Հողի տակ եղբայրներն են ու քույրերը մեր քնել,
Իսկ հողի վրա մեր կյանքը անեծքի է վերածվել:

Ախ այս ինչ երկար ձմեռ է, տեսնես երբ կվերջանա,
Երբ նորից բացվի գարունը, քո հայրիկը տուն կգա,
Ախ այս ինչ երկար ձմեռ է, տեսնես երբ կվերջանա,
Երբ նորից բացվի գարունը, քո հայրիկը տուն կգա:

Քո հայրիկը, իմ փոքրիկս, անպայման մի օր կգա,
Քո հայրիկը, անուշիկս, կգրկի քեզ, կխաղա,
Իսկ եթե հանկարծ, փոքրիկս, քո հայրիկը ուշանա,
Դու հիշիր նրան, պստիկս, նա քեզնից չի հեռանա:

Եվ դաժան այս ձմեռները դու շատ շուտ կմոռանաս,
Երբ նորից բացվի գարունը, դու շատ շուտ կմեծանա,
Դու փակիր քո աչուկները, բայց նրան մի մոռանա,
Եվ հայրիկդ, իմ փոքրիկս, անպայման մի օր կգա:

Քո հայրիկը, տես, եկել է, ուսերին կանաչ սարեր,
Քո հայրիկը, տես, եկել է, աչքերում արեգակներ,
Այդ նրա ուժեղ ձեռքերն են բարձրացնում դեպի վեր,
Քո հայրիկը հենց գարունն է, որ եկել է քեզ նվեր…

Այս տարվա քո նվերները մութն ու ցուրտն են, իմ փոքրիկ,
Այս տարի պայթող ռումբերը քեզ դարձել են խաղալիք,
Եվ այս խաղը պատերազմն է, որ խաղում են մեծ մարդիկ,
Իսկ խաղի վերջում քո ճիչն է` Ես սպասում եմ քեզ, Հայրիկ…

Այս ամենից հետո ամեն անգամ մի բան եմ ունենում ասելու` խաղաղություն բոլոր մարդկանց…
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Նորից բացվում է լուսաբացը,
Իմ առաջին ու վերջին սեր,
Երկինքը աչքերիդ պես թաց է,
Ճակատագրից, Ճակատագրից,
Ճակատագրից պոկված նվեր:
Վերջին անգամ ներիր ինձ, Տեր,
Տես, կորցրել եմ քաջությունս,
Իմ թշնամու անունն է սեր,
Բայց նա է հենց, բայց նա է հենց,
Բայց նա է հենց երջանկությունս:
Ես կորցրել եմ ճերմակ ձիս,
Իմ ոսկե տան ժառանգությունը,
Ինչպես ելնեմ այս անտառից,
Երբ կորցրել եմ, երբ կորցրել եմ,
Երբ կորցրել եմ ուղղությունս:
Այս ինչ կախարդ ինձ կախարդեց,
Ո՞վ ինձ նետեց անտակ անդունդը,
Ինձ բաց ծովում մեկը խեղդեց,
Բայց ափ հանեց, բայց ինձ փրկեց,
Բայց ինձ ժպտաց հաջողությունը:
Ես իջեցրել եմ իմ դրոշը,
"Հպարտություն" կոչվող նավից,
Վիճակը իմ խիստ անորոշ է,
Պարտության մեջ եմ, պարտության մեջ եմ,
Պարտության մեջ եմ կամովի:
Ահա իմ փայ երջանկությունը,
Որն ինձ, ավաղ, շուտ կլքի,
Իսկ իմ խղճի հաշվետվությունը
Երգի ձևով, երգի նման,
Երգի թևով կփոխանցվի:
Մի կողմ թողեք դատարկ վեճերը,
Աննպատակ ու անտեղի,
Ես կորցրի մտքիս էջերը,
Եվ ճիշտ հասցեն, և ճիշտ հասցեն,
Եվ ճիշտ հասցեն իմ այս տեղի:
Նորից բացվում է լուսաբացը,
Իմ քաղցր թույն, իմ սրտակեր,
Երկինքը աչքերիդ պես թաց է,
Ճակատագրից, Ճակատագրից,
Ճակատագրից պոկված նվեր...
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Հռիփսիմե Հակոբյան
“Ոչ հետո, ոչ հիմա”

Դատարկ մի փողոց, ու ես
Դողում եմ սիրուց քո, տե՛ս,
Գոռում են շուրթերս կիսաձայն.
“Ես սիրում եմ քեզ”:
Սրտում իմ կասկած ու վախ,
Հայացքս ինձնից անկախ
Հառած քո ճամփին`
Սպասում եմ դեռ,
Դու չկաս, ավա՜ղ:
Մի գիժ քամի հիմա
Խենթ գալարվում է շուրջը իմ
Ու ինձ հուշում է նա,
Որ մոռացել ես իմ մասին:

Կրկ. Հեռանում եմ ես`
Թողնելով քեզ մոտ հոգիս,
Տու՛ր տանեմ ինձ հետ սերդ,
Որ ապրի կողքիս,
Թո՛ղ մնա ինձ մոտ շունչդ ջերմ,
Որ քո կարոտից չգժվեմ,
Որ անվերջ ես չտանջվեմ:
Հեռանում եմ, բայց
Մոռանալ քեզ չեմ կարող,
Չեմ ուզում տեսնես
Արցունքներս` լուռ սահող,
Որ արդեն զղջում եմ հիմա,
Որ առանց քեզ չեմ դիմանա,
Դու երբեք չես իմանա:

Ուղին ճիշտ որոնելով`
Գնում եմ վարանելով,
Մնում է կարողանամ ասել,
Թե մնաս բարով:
Գիտեմ` կունենամ կյանքում
Հազար գիշերներ անքուն,
Ու սիրտն իմ դեռ շատ երկար
Պիտի արտասվի թաքուն:
Բայց ճանապարհն իմ լուռ
Ինձ կտանի հեռու քեզնից,
Ես գնալով այսօր`
Սերս պիտի փրկեմ մահից:

Կրկ. Հեռանում եմ ես`
Թողնելով քեզ մոտ հոգիս,
Տու՛ր տանեմ ինձ հետ սերդ,
Որ ապրի կողքիս,
Թո՛ղ մնա ինձ մոտ շունչդ ջերմ,
Որ քո կարոտից չգժվեմ,
Որ անվերջ ես չտանջվեմ:
Հեռանում եմ, բայց
Մոռանալ քեզ չեմ կարող,
Չեմ ուզում տեսնես
Արցունքներս` լուռ սահող,
Որ արդեն զղջում եմ հիմա,
Որ առանց քեզ չեմ դիմանա,
Դու երբեք չես իմանա:

Բայց ճանապարհն իմ լուռ
Ինձ կտանի հեռու քեզնից,
Ես գնալով այսօր`
Սերս պիտի փրկեմ մահից:

Կրկ. Հեռանում եմ ես`
Թողնելով քեզ մոտ հոգիս,
Տո՛ւր տանեմ ինձ հետ սերդ,
Որ ապրի կողքիս,
Թո՛ղ մնա ինձ մոտ շունչդ ջերմ,
Որ քո կարոտից չգժվեմ,
Որ անվերջ ես չտանջվեմ:
Հեռանում եմ, բայց
Մոռանալ քեզ չեմ կարող,
Չեմ ուզում տեսնես
Արցունքներս` լուռ սահող,
Որ արդեն զղջում եմ հիմա,
Որ առանց քեզ չեմ դիմանա,
Դու երբեք չես իմանա:

Ոչ հետո, ոչ հիմա,
Դու երբեք չես իմանա:
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....

Քեզ համար Հայաստան
Քեզ համար նոր գարուն կգա,
Եվ պայծառ կշողաս նորից,
Ձմռան բոցից դու մահաբեր
Կհառնես ինչպես փյունիկ կրկին,
Հայաստան:

Կզնգա երգդ ամենուր,
Կուռ կամքով վեր կսլանաս,
Աստված պահի քո հողը սուրբ,
Ապրես հավետ ու երջանիկ,
Իմ սեր, Հայաստան:

Աշխարհը վշտակեզ ողբում է քեզ հետ
Եվ ձեռքն է մեկնում իր կորովի
Անկեղծ եբայրության,
Որ դու ապրես:

Ողջ աշխարհն է սատար դարձել,
Որ կանգուն ու անխախտ մնաս,
Տանջվել ես միշտ, դու նահատակ,
Մոռացված իմ ժողովուրդ, ապրիր,
Հայաստան:

Կբուժվեն քո վերքերը խոր,
Թե նույնիսկ դու միշտ անիծես
Քո բախտը չար, ուղիդ արնոտ,
Թող կանաչի ճամփադ լուսե,
Իմ սեր Հայաստան:

Ոսկյա արևը թող ժպտա մի բուռ քո հողին,
Հար ցնծա°, իմ Հայաստան աշխարհ,
Արցունքը քո սրբիր, թող հույսը քեղ օգնի,
Գոտեպնդվիր, իմ ժողովուրդ:

Թող հավատը քեզ չլքի
Փորձության քո ճանապարհին,
Թախծոտ ու սև քո աչքերում
Թող անմար ժպիտ շողա կրկին
Հայաստան:

Քո բախտին ինքդ տիրանաս,
Ձայնդ զիլ աշխարհում թնդա,
Աստված պահի քո հողը սուրբ,
Ապրիր հավետ ու երջանիկ
Իմ Ալ, իմ Կապույտ, իմ Արև,
Հայսատան:

Խոսք` Շ. Ազնավուր
Երաժշ.` Ժ. Կառվարենց
Թարգմ.` Գ. Արմենյան
_________________
ա~խ, նորից բարի ճամփա...
ա~խ, նորից մնաս բարով....