Բանաստեղծություններ

LusineRU գրել է (10 Ապ. 2008 13:24

) :

մերսի

Չարժե

Պոետն ու մուսան

Նստած եմ մի օր ու միտք եմ անում.
Միտք եմ անում, միտք ու չեմ կարենում
Մի հնար գտնեմ, ցավերս հոգամ:
- Վեր կենամ - ասի - մեկի մոտ էրթամ,
Կրկին պարտք անեմ, գլուխը քարը,
Մինչև որ տեսնենք ի՞նչ կըլնի ճարը...
- Ողջու՜յն, Պառնասի գլխից սրբազան:
Ետ նայեմ, տեսնեմ իմ ծանոթ մուսան:
- Վե՛ր կաց, բանաստեղծ,- կանչում է էսպես -
Վե՛ր կաց, ներշնչվիր, դո՛ւրս արի հանդես,
Տանջվում են, ահա, եղբայրքդ թշվառ՝
Հեծում, հալածվում աշխարհից-աշխարհ,
Երկինք են հասել արցունք ու արյուն -
Ահա՛, քեզ համար բերել եմ ավյուն.
Հու՛յս տուր վհատին, սփոփի՛ր որբին,
ՈՒժ տուր պանդուխտին, իր երկար ճամփին...
Նայիր, աղջիկը ինչպես ծաղկել է՝
Աչքերի մթնից պայծառ ծագել է
Կյանքի արևը, ու սիրտ է հուզում,
Անձնվեր սիրո երգեր է ուզում:
ՈՒրախ ու անհոգ գարունն էլ ահա
Բազմել է կանաչ սարերի վրա:
Ձորերը լցվել, փռվել հովիտում,
Հավքերն երգում են, ծաղկունքը փթթում...
Դո՛ւ էլ ներշնչվիր, երգի՛ր քեզ նման,
Ողջյունիր շքեղ գալուստը գարնան...
- Հերիք է, մուսա, երկինքը վկա՝
Էլ համբերելու սիրտ ու տեղ չկա:
Էնպես կանեմ քեզ, որ դու մոռանաս
Արյուն ու գարուն, պոետ ու Պառնաս:
Անիծվա՜ծ լինին էն օրն ու տարին,
Որ գերի դառա ես քո քնարին:
Քեզ հետ մտերիմ դառնալու օրից
Զրկված մնացի կյանքում բոլորից:
- Էն տաղանդը՞, են ձի՞րքը հապա,
Որ տվել եմ...
- Ա՜յ խաբեբա, ահա ես էլ էդ եմ լալիս.
Ինչո՞ւ է՛ս ձիրքն էիր տալիս:
Չգիտեի՞ր միթե այնժամ,
Թե՝ ի՞նչ աշխարհ պիտի ես գամ;
Լինեի թող մի կեղեքող, հավաքեի ես միշտ փո՜ղ ու փո՜ղ,
Առաջ թեև "գազան ու ցեց",
Կդառնայի ես շուտով ես մե՜ծ,
Վեհ բարերար՝ ազգիս համար:
Մեռած օրս էլ, պսակ տաին.
"Իր որբ ազգից՝ միակ հային"
Կամ թե՝ տերտեր լինեի թող,
Խաչը վզիս, մեռել թաղող:
Սուփրի վերև միշտ նստեի՝
Իմ ապրուստը դըրեստեի;
Ազգն էլ աչքը տնկեր վրաս.
"Իմ փրկողը դու ես, որ կաս":
Այ, էս տեսակ բան լիներ մարդ,
Գնար, ապրեր լի ու հանդարտ:
Կամ՝ սնգուրված մի ճոխ հիմար,
Որ ապրում է լոկ իր համար.
ՈՒտում, քնում, ելնում, ուտում
Լի՜, գո՜հ ինչպես՝ աղբակույտում
Հանգիստ ապրող որդը պարարտ:
Կլինեի հարգի մի մարդ՝
Նույնիսկ եթե գլուխըս այնժամ
Դատարկ լիներ հազար անգամ
Քան թե՝ հիմա իմ գրպանը, -
Ահա, կյանքում էս է բանը:

Թե չէ, լինել ի ծնե գերի
Մերկ մուսայի ու երգերի,
Որդիք ու կին թողած բախտին,
Մերձավորի ծաղր ու ծանակ,
ՈՒժից ընկնել անժամանակ՝
Թե, "պոեե՛տ եմ..." Օ՜, ոչ, մուսա,
Մի անարդար պատիժ է սա:
ԵՎ ինձ մոտիկ, փորձված մարդիկ
Դեռ շա՜տ վաղուց նկատեցին,
Կռիվ արին, խրատեցին, թե՝
"Աշխարհի՜ն մտիկ արա"...
Շատն էլ՝ խնդաց խելքիս վրա:
Իսկ ե՜ս, ա՜խ, ես...Միշտ խենթ էսպես,
Գիշեր-ցերեկ թերթում գրքեր՝
Շինում էի դատարկ երգեր:
Միշտ քո քամով էի թռչում,
Պատրաստ բախտից հեռու փախչում...

- Ա՛յ ապերախտ, ի՞նչ ես ասում,
Էն ո՞ր բախտն ես դու ափսոսում,
Որ չե՞մ տվել քեզ իմ ձեռքով.
Աստվածային հզոր ձիրքով,
Էս ցած կյանքից՝ հեշտ ու անթև
Թռչել երկի՜նք, վերև՜, վերև՜,
Ցավեր, հոգսեր ողջ մոռանալ,
Դժոխք իջնել, դրախտ գնալ,
Անհուն զգա՜լ, թովիչերգե՜լ...
Ո՞ր բախտից եմ ես քեզ զրկել:

- Ա՜ա, ո՞ր բախտից, այ սեվերես
Ահա շարեմ, հիշիր ու տես.
Ինձ մի անգամ առան-տարան
Հաշվապահի ուսումնարան.
Շատ խոսեցին, խրատեցին
Թե՝ կավարտես էս դպրոցում,
Ատեստատը հետո ծոցում
ՈՒր որ գնաս՝ տեղ կունենաս:
Լա՜վ, փողով տեղ բուխգալտերի,
Խազեինդ էլ տարեց-տարի
Միշտ կավելցնի քո ռոճիկը,
Հետո՝ վրան և աղջիկը:

Բայց, դու եկար, միտքս մտար,
Ինձ չթողիր տեղս դադար,
Դավթարն աչքիս դառավ դաժան,
Թիվ, կոտորակ, թվանշան
ՈՒղեղիս մեջ դարձան որդեր՝
Քիչ էր մնում, սիրտս պայթեր...
ԵՎ ես խրտնած, խեղճ երեխա,
Փող ու աղջիկ թողի փախա -
Թե, "չեմ կարող, ես չեմ կարող,
Ես գրող եմ, գրող, գրող..."

Սակայն էլի՛ բախտս ժպտաց,
Ձեռքս բռնեց, տարավ հանկարծ
ՈՒ պիսերի տվավ պաշտոն:
Ոչ լի օր կար ինձ և ոչ տոն:
Խազեինս էլ էնքա՜ն սիրեց՝
Հին գրչակոթն ինձ նվիրեց:
Ընկերներս էլ, ինձ դաս տվին.
Ո՞նց պլոկել խնդրատուին:

Բայց, դու էլի եկա՛ր, գտա՛ր,
Խաղաղ գործիս մեջը մտար
ԵՎ ես, հիմարս, իսկույնևեթ
Վեճ բաց արի ամենքի հետ.
Թե՝ - ի՞նչ բան է. խեղճ գյուղացուն,
Ողջ տարին բուն
Տանե՜լ, բերե՜լ ու թալանե՜լ,
Այրու պղինձն աճո՜ւրդ անել...
Էդ բոլորը քի՛չ էր, կարծես,-
Էնքա՜ն արիր, սատանի պես,
Մինչև՝ մեծիս գրի պարսավ...
Նա էլ՝ - կորի՛, կորի՛ - ասավ.
- Մենք ենք տալիս քեզ փող ու վարձ,
Դու՝ մուսայի խելքով ընկած,
Վեր ես կենում, մեր դեմ խոսո՞ւմ...
Էդպես պիսեր մենք չե՛նք ուզում...

Սակայն, աստված մեծ է գութով -
Հայտնի կոնտոր ընկա շուտով:
- Լավ է, - ասի - այսուհետև
Կապրեմ ազատ, գործս՝ թեթև:
... Հետըս եկա՛ր, մտա՛ր կոնտոր,
Գործերս արիր խառնուփնթոր...
Քո երեսից, հենց նույն տարին
Իմ պաշտոնից՝ ինձ դուրս արին:

Էդպես, եղա ես խայտառակ,
Համ էլ՝ ընկա պարտքերի տակ:
(Հո պոետի պարտքն էլ գիտես -
Դա լոկ պարտք չի, ուրիշի պես,
Այլ ազգային մի մեծ առակ,
Վեճ ու վճիռ, ծանր ու բարակ...)
Որ մեկն ասեմ, որը՝ թողնեմ, -
Երբ որ տեսան շնորք չունեմ,
Այնուհետև, քանի անգամ,
Ծանոթ, ընկեր, լավ բարեկամ
Տերտերության տվին խորհուրդ.

-Ա՛յ, քեզ մեծ ժամ, լա՜վ ժողովուրդ,
Փարթամ քելեխ, հարգ, մեծարանք,
Հարստություն, հանգիստ, հեշտ կյանք:

Բայց ես՝ անխելք, անպետք հիմար՝
Ողջ մերժեցի լոկ քեզ համար.
Պատրաստ կյանքից, բախտից փախած,
Գանձանակի փեշից թողած,
Քնարն առա, պոետ դառա:
Երգ ու խաղով մտա հանդես.
- Հե՜յ, մուսայի ընկերն եմ ես -
Ձեն տվի ես ոգևորված:
- Հա՛, հա՛, հա՛ - բիրտ հռհռաց
Ժողովուրդը միաբերան -
Թռցրե՜լ է խելքն էս խեղճ տղան;
Հեռո՛ւ կորիր, խենթ պատանի,
Որ անպիտան գործի, բանի
ՈՒշք ու միտքդ տվել երգին՝
Մի չե՞ս նայում էս աշխարքին:
Մենք՝ մարդի՛կ ենք, գո՛րծ ենք անում,
Խենթ-մենթ բաներ՝ չենք հասկանում:
Ես գոչեցի. - Խավա՜ր ամբոխ
Պաշտում ես դու լոկ փայլ ու փող:
Չե՛ս հասկանում դու պոետին.
Ես, երկնքի քնքուշ որդին,
Երգում եմ սե՜ր, ճշմարտությո՜ւն...
ՈՒ գնացի խմբագրատուն.
- Տեր խմբագիր, պոետ եմ նոր,
Բերել եմ ձեզ ոտանավոր;
Ահա, կարդամ՝ ականջ դրեք,
Ձեր հանդեսում տեղավորեք.
"Սևորա՜կ աչեր, սևորա՜կ աչեր
Հալածում եք ինձ դուք օր ու գիշեր,
Նայում եք անթարթ իմ հոգու խորքում,
Ինչո՞ւ չեք քնում, ինչո՞ւ չեք փակվում...
Բանաստեղծն արդեն տանջանքից հոգնել՝
ՈՒզում է քնե՜լ, հավիտյա՜ն քնել...
Դո՛ւք էլ քնեցեք, սևորակ աչքեր,
Ցերեկս անցե՜լ է, գիշե՜ր է, գիշե՜ր..."
- Ոչինչ, կոկիկ է, - խոսելով անկեղծ -
Դուք, վատ չեք գրում, պարոն բանաստեղծ.
Ամեն մի տողում տասն են վանկերը,
Բայց, ինձ կիսատ են թվում հանգերը:
Հապա մի տվեք, ուղղեմ ես հիմա,
Տեսեք՝ թե որքան սահուն դուրս կգա:
ՈՒղղել եմ ես միշտ մեր պոետներին,
Էսպես եմ պոետ շինել բոլորին.
Սևորա՜կ աչքեր, սևորա՜կ աչքեր
Հալածում եք ինձ դուք ինչպես... քաջքեր...

Ես իսկույն, ինչպես հալածված քաջքից,
Փախա խմբագրից ու իրեն աչքից:
Գործերս՝ ուղիղ տարա տպարան,
Դուրս եկավ էսպես, մի նոր երգարան:
Այնժամ, մտրակող մի թունդ պուբլիցիստ,
Հայտնի քննադատ, բազմագետ ու խիստ,
Սաստիկ վրդոված, "անաչառ" հոգով
Ծաղրի առավ ինձ, իրեն ակնարկով.
- Ես, դեմ եմ - ասավ - բանաստեղծության,
Զզվեցնում է ինձ էդ երգի մուսան;
Ոչ մտքեր են պետք, ոչ ձիրք և ոչ խելք -
Բառեր ու հանգեր՝ և ահա քեզ երգ:
Հենց նոր դուրս եկած էս խակ տղան էլ
Գլխից էս տեսակ բաներ է հանել:
ՈՒրի՜շ բան էին հին պոետները...
Նրանք էլ մեռա՜ն, տարան հետները
Տաղանդ ու երգեր: Ամե՜ն, ամեն բան
Մտավ նրանց հետ հավետ գերեզման:
Դարձավ անապատ: Էլ ո՞վ է մնում,
Էլ ուրիշ պոետ մենք չե՛նք ընդունում:
Որքան ծաղրում ենք, սրանք չե՛ն լռում,
Ոչ էլ՝ մեր ուզած բաներն են գրում:

- Ո՜վ, բրետների, կույրերի երկի՜ր...
Դու մի՛ հավատա, իմ հեգ որդեգիր.
Ես, էն հանգուցյալ լավերից նույնպես
Լսել եմ դարձյալ գանգատներ պես-պես:
Սպանո՜ւմ են դեռ ծաղրով ու թույնով -
Ապա՝ պճնվո՜ւմ նրանց անունով:
Լափու՜մ են նրանց վաստակը արդար
ԵՎ նորից, նույն հին կռիվը վատթար:
Երդվում եմ, ահա, ճառագող օրով,
Վառ Ավրորայի մաքուր շողերով -
Խոսում ես դու էն չքերի մասին,
Որ միշտ անտեղյակ առաջին լույսին,
Չե՛ն հրճվում նրա ծագման հանդեսով.
Միայն կեսօրին, ապուշ երեսով,
Ելնում են մռա՜յլ, տեսնում քնեա՜ծ,
Գլխների վերև արևը կանգնա՜ծ...
ՈՒ ծո՜ւնկ են չոքում, օրհնե՜րգ են երգում...
Հին օրհներգություն ու հին հրեշներ,
Բայց՝ մի՞թե նրանք ապրում են անմեռ:
ՈՒ էդպես անհաշտ էսօր էլ քեզ հետ...
- Ի՞նչ հրեշ, մուսա, ի՞նչ կույր ու բրետ,
Ի՞նչ բաներ ես դու քեզնից հնարում:
Ես էն եմ ասում, որ մեր աշխարհում
Պոետները խիստ տխրել են, ցավել
Որ իրենց երգի քնար ես տվել:
Ես էլ, ի՞նչ ասեմ. մեղավոր եմ ես -
Ծույլ ու անշնորհք, անպետք, սևերես...
Մեր խեղճ տանեցիք որքան նախատում,
Սակայն ես՝ համառ, չէի հավատում;
Մինչև լսեցի մի մե՜ծ պարոնի,
Մեր մեջ՝ շա՜տ խելոք ու շա՜տ անվանի;
Մի օր ինձանից արավ հարցուփորձ.
- ՈՒնի՞ս - հարցրեց - մի պաշտոն, կամ՝ գործ:
- Բանաստե՜ղծ եմ ես - հայտնեցի հպարտ:
- Դժվա՜ր է, - ասավ - երբ անգործ է մարդ:
- Բանաստե՛ղծ եմ ես - կրկնեցի մեկ էլ:
- Հասկացա՛նք, - ասավ - պարապ ես եղել:
ԵՎ խեղճ ընկերս, երբ որ սրտացավ.
- Սա էլ պետքական մի մարդ է - ասավ,
Էնպե՜ս ծիծաղեց մեր աղան փառ-փառ,
Որ և հասարակ և մեծ վեհափառ՝
Ով որ իմացավ, ծիծաղը պրծավ:

Բայց, վերջն ավելի պարզվեց խնդիրը,
Երբ հոդված գրեց մեր լրագիրը.
- Բանաստեղծն - ասավ - թող մի գործ շինի,
Որ հացի, վարձի դառնա արժանի:
Թե չէ, համառի ու մնա պոետ-
Ի՞նչ հաշիվ ունի ազգը նրա հետ.
Ազգը նրան հո չի՞ խնդրում գրի,
Թերթն էլ՝ փող չունի, թե որ վճարի:
Թող գնա՛, ապրի իրեն գրիչով -
Էսպես ենք դատում մեր մաքուր խղճով:
Ներշնչման համար՝ էսպես է հարմար.
Ով սովից մեռել - նա՛ է լավ գրել:
Մենք էլ կարող ենք այսպես մտրակել
ՈՒ ծաղրել մի-մի,
Որ՝ առաջ դիմի:

- Ո՜վ, ախոռ-երկի՜ր, մտրակի մարդիկ:
Դե ե՛կ, սիրելիս, տանեմ քեզ երկինք.
Էնտեղ, էն չքնա՜ղ ոգիների հետ
Դու կխնդաս կրկին ու կերգես հավետ:
Կամ, կուզե՞ս, թռցնեմ, հանեմ Օլիմպոս,
Որ նեկտար ըմպես, ճաշակես ամբրոս...
- Իմ ազնի՜վ մուսա, այ, էսպես խոսա.
Իրավ՝ էս կյանքից ես շատ եմ զզվել.
Ի՜նչ երանությւն, երկնքում սուզվել,
Էն չքնաղների՜ն, որոնք անկասկած
Նման չե՛ն իսկի մեր հայոց կանանց -
Լինել միշտ ընկե՜ր... ՈՒ սիրո երգեր
Հորինե՜լ, ձոնե՜լ...
Երկրային չնչին հոգսերը թողա՜ծ,
Կամ՝ ոտներն հանգիստ ժայռերից կախա՜ծ
Նստե՜լ Պառնասի երջանիկ գլխին
ՈՒ բարձրից նայել էս հիմար խալխին...
Բայց, ես ունեմ կին, շատ երեխաներ...
Նրանց բանն էստեղ ինչպե՞ս կլիներ...
- Օ՜, երբ Պառնասի գագաթ վերանաս՝
Զավակներ ու կին պիտի մոռանաս...
- Ա՛յ դու, անաստված, ի՞նչ եմ արել քեզ,
Որ ինձ, իմ տանից, կուզես բաժանես:
Չէ՛, լավ է կրկին, որ երկրին մնամ,
Ծաղրի, նեղության մի կերպ դիմանամ...
- Քո կամքը լինի, ազատ բանաստեղծ.
Ընտրիր ուր կուզես՝ երկինք, թե՝ երկիր,
Բայց միշտ, ամեն տեղ եղիր դու անկեղծ,
Մաքուր, սրտալի քո երգը երգիր:
Կանգնիր միշտ վերև ու ինչպես արև
Նայիր լուսավոր, պայծառ ու հզոր:
Քո կոչո՛ւմն է դա և ի՛նձ հավատա.
Բոլոր գանձե՛րը, գոհարնե՛րն անգին
Չարժե՛ն կարճաթև քո ներշնչանքին:

- Ա՛յ դու, անիրավ, է՞լ կուզես խաբել՝
Մեծ-մեծ խոսքերով աչքերս կապել:
Այ դու, կեղծավոր, սիրուն անպիտան -
Ես լա՛վ եմ տեսնում այժմ ամեն բան.
Դու ի՛նձ ես մենակ միամիտ գտել:
Հապա դե խոսիր ուրիշի մոտ էլ.
Այ, թեկուզ մեզ մոտ - հենց իմ կնկանը -
Ասա, թե մենակ փողը չի բանը...
Բայց ի՞նչ եմ ասում. - Հայոց գրողը
Վաղո՜ւց է արդեն ճանաչել փողը:

ԵՎ երկա՜ր, երկա՜ր մեր ողջ հանճարով
Մտածել ենք մենք դժվա՜ր օրերով.
- Գրողի պսա՞կ, թե՞ փողի քսակ:
ԵՎ լա՛վ ենք վճռել. - Դե՛հ, գնա, մուսա.
Գրադարանս՝ շինում եմ կասսա:
Թքել եմ և քեզ, և քո պսակին;
Երկրպագում եմ՝ փողի քսակին:
Փողի քսա՜կը, փողի քսա՜կը
Բարձրացնում է մարդու հասակը;
Գեղեցկացնում է հրեշ-տգեղին,
Սրբագործում է գարշ ու աղտեղին:
Նրա ուժն է որ դարձնում է լոկ
Անասուններին՝ "հարգի" ու "խելոք",
Կույսին, զառամին մոտեցնում իրար,
Չարին, վաշխառվին - շինում բարերար,
Պճնում ճակատը՛ լիրբ ավազակի -
Կանգնեցնում արձան անվախճան փառքի:
Նա՛ է միշտ շարժում խոսողի լŠ

ԱՐԾԻՎՆ ՈԻ ԱՐՏՈԻՅՏԸ

Արծիվը կանգնած սև ժայռի գլխին
Հանգիստ ու հպարտ նայում է չորս դին.
Ցածն ամպեր ճերմակ յոդում են ձորում,
Վերևում վճիտ եթերն է ծորում:
Եվ ձյունագագաթ լեռների արքան
Չորս դին է նայում, ասում ինքն իրան.
«Ինձնից բարձր էլ ո՞վ կարող է սլանալ,
Այս վեհ բարձունքին ինձ պես տեր դառնալ»։

Հանկարծ երկնքի անհուն կապույտից
Անուշ ճռվողյուն հնչեց բերկրալից։
Արծիվն ահավոր նայեց դեպի վեր,
Տեսան՝ ուժը չէ աշխարհին միշտ տեր.
Արտույտը փոքրիկ մինչ երկինք հասած,
Արնի ոսկի փայլովն ողողված,
Գովքն էր գեղգեդում կենսաբեր գարնան,
Մահամերձ երկրի օրհներգն հարության։

***
Գարնան կարկաչուն վտակի ափին
Մոլորվա՜ծ մտքով ես նստած էի
Եվ նայում էի պղտոր ջրերին,
Պես–պես ցավերով տանջված սիրտըս լի։

Եվ փունջը ձեռիս քրքրում էի,
Ծաղիկներն մեկ-մեկ ջուրն էի ձգում,
էվ պղտոր ալիք գարնան վտակի
Միշտ հառաջ էին անդարձ գլորում...

Եվ աչքըս ջրին՝ ասում էի ես.
«Կյա՛նք, դու էլ մեկ-մեկ օրերս ինձանից
Խլում ես պղտոր այդ վտակի պես։

Ինչպես ծաղիկներն իմ փնջի միջից՝
Անհետանում են անուշ երազներ —
Սի՛րտ իմ, դրախտ էիր, և դարձար ավե՜ր»:

ՆՈՐ ԳԱՐՈԻՆ

Քեզ ըսպասող չըմընաց,
Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն,
Գովքդ ասող չըմնաց,
Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն։

Սև-մութ պատեց աշխարհին,
Սար ու ձոր դառան արին,
Մեց վայ բերեց էս տարին —
Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն։

Բյուլբյուլը գա՝ թող ձեն տա,
էյ ո՞վ պիտի քեզ խնդա,
էլ ո՞ր սիրտը կըթնդա —
Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն։

Բյուլբյուլն եկավ՝ վարդ չունի,
Ծաղկոցը կա՝ վարդ չունի —
Էլ ո՛վ ա որ դարդ չունի —
Ո՞ւր ես գալի ա՛յ գարուն։

Դու ետ բերիր հավքերին,
Ո՞նց տեր ըլնեն բըներին —
Սա՚դ տեղ չկա մեր երկրին —
Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն։

Աշուղի բերանը փակ,
Սազ-քյամանչեն փակի տակ,
Սիրտն ա էրվում անկրակ —
Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն։

Քես ըսպասող չըմընաց,
Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն.
Գովքըդ ասող չըմընաց —
Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն։

ՔՈ ՁԵՌՔԵՐԸ

Ես սիրո՜ւմ եմ քո ձեռքերը
Որոնք, արդեն քանի՜ տարի,
Ինձ ամենի'ց ամուր գրկում,
Սակայն երբեք չե'ն... բանտարկում.
Ինձ աշխարհի տե'րը անում,
Սակայն երբեք չեն տիրանում.
Օղակի պես շուրջս պրկվում,
Բայց չե՜ն խեղդում,
այլ` լոկ փրկո՜ւմ,
Ինչպես փրկում են խեղդվողի'ն...
Քո ձեռքե'րը,-
Նո՜ւրբ,
Ասողի՜կ,
ՈՒ երգեցի՜կ,
Որոնց ափում,
Ես` չո՜ր խեցի,
Մարգարի՜տ եմ քիչ-քիչ դառնում...
Ես սիրում եմ քո ձեռքերը...
"Մարգարի'տ եմ քիչ-քիչ դառնում..."-
Իսկ Մարգարիտն այս աշխարհում
Ինչքան էլ թա՜նկ լինի, անգի'ն,
Ինչքան չքնա՜ղ ու եզակի՜,-
Երբեք պիտի չխնայե՜ս
Եվ... միշտ... կրցք'իդ վրա' պահես,-
Թե չէ, քո ջե՜րմ կրծքից հեռու,
(Քո սիրո'ւց ու կրծքից հեռո'ւ),
Իսկույն խամրո՜ւմ է, դալկանո՜ւմ,-
Կրկին դարձած... նույն չոր խեցի՜ն...

Իմ սիրելի՜,
Իմ ասողի՜կ,
Իմ գեղեցի՜կ...

ՈՒնեմ առաջարկ.
Եկեք բանաստեղծությունները բաժանենք մի քանի մասի՝ սիրային, հայրենասիրական, բնությանը/եղանակներին վերաբերվող, ծնողներին վերաբերվող:
Բացեք թեմաները ես հետագայում այս թեմայից կառանձնացնեմ որոշ բանաստեղծություններ ըստ բաժնի, իսկ այս թեման կթողնենք վերը նշված թեմանրից դուրս բանաստեղծությունների համար:
Եթե թեմայի հեղինակը դեմ է իմ առաջարկին խնդրում եմ գրել ինձ ԱՀ:
_________________
Առաջարկում եմ առաջարկ առաջարկողներին առաջարկել չառաջարկված առաջարկները:©

«Մե'կ ազգ, մե'կ ապագա»

One nation, one future

Ոչ դեմ չեմ , հետաքրքիր առաջարկ է

ՏԱՐՕՐԻՆԱԿ ՄԱՐԴ ԱՐԱՐԱԾ

Տարօրինակ, տարօրինակ մարդ արարած
Մոմի լոյսով՝ խաւարի մէջ համատարած
Կը հալածես դու տեսիլքներ արեւավառ
Կը խարխափես բայց խաւարին չես հաւատար։

Արցունքներիդ միգամածին խորէն տմոյն
Գիտես նայել արշալոյսի ճաճանչներին
Սգի քօղի տակ յուսալից դու սիրահար՝
Կը տառապես եւ վշտերիդ չես հաւատար։

Վզիդ շղթայ եւ թեւերիդ ծանր կապանք՝
Դու կը փորձես արծիւներին վայել ճախրանք
Եւ այս կեանքի մեծ բանտի մէջ բազմակամար
Դու կը խեղդուես՝ շղթաներիդ չես հաւատար։

Փուշ ու տատասկ քեզ կ՚արիւնեն ճամբիդ վրայ,
Բայց խոցոտուած քո մատներով արիւնլուայ
Դու կ՚որոնես ծաղիկների հոգին պայծառ,
Ցաւից կ՚ոռնաս եւ ցաւերիդ չես հաւատար։

Տարօրինակ, տարօրինակ մարդ արարած
Քո ձեռքերով հողին կը տաս կեանքեր ծաղկած,
Կը զգաս դէմքիդ մահուան քամին եւ հողմավար
Կ՚ընկնես անշունչ, սակայն մահուան չես հաւատար։

ՄՈՒՇԵՂ ԻՇԽԱՆ

цовинар գրել է (11 Ապ. 2008 15:09

) :

Պոետն ու մուսան

խնդրում եմ ասեք ում ստեղծագործությունն է

Վերջին անգամ փոփոխություն է կատարվել haykerevan (28 Օգոս. 2008 08:49) կողմից: Փոփոխություն կատարվել է ընդամենը 2 անգամ

Կա ,այո կյանքում մի վեհ իրավունք` իրեն մոռանալ:
Մի վեհ իրավունք ցանկանալ մի բան եվ համարձակվել..
ԵՎ վայրկյանական մահը հավերժական փառքի փոխարկել

Ֆորումի ընդհանուր բաժիններում (զրուցարան, գլխավոր ֆորում, լուսանկարների ալբոմներ, վեճեր և այլն) խոսակցական լեզու հանդիսանում է հայերենը:
_________________
Առաջարկում եմ առաջարկ առաջարկողներին առաջարկել չառաջարկված առաջարկները:©

«Մե'կ ազգ, մե'կ ապագա»

One nation, one future