Կոսովոյի անկախությունը ոգևորել է Ղարաբաղի հայերին

«ԿՈՍՈՎՈՅԻ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ ՈԳԵՎՈՐԵԼ Է ԼԵՌՆԱՅԻՆ ՂԱՐԱԲԱՂԻ ՀԱՅԵՐԻՆ»

Հայտարարում է Ադրբեջանի նախագահը եւ ստեղծում հակասությունների հավելյալ պաշար Թուրքիայի հետ

Մարտի 4-ին, երբ ադրբեջանական հատուկ նշանակության ջոկատը Մարտակերտի շփման գծում գրոհում էր հայկական դիրքերի վրա, գրավում պաշտպանական հենակետերից մեկը, ապա հետ շպրտվում եւ փախուստի դիմում, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը Խանլարում հայտարարում է. «Ինչ գնով էլ լինի, վերականգնելու ենք Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը»:

Նրա հայտարարությանն արձագանքել էր թուրքական հանրային հեռուստատեսությունը: Ըստ MSNBC-ի, նույն օրը Իլհամը վերադարձել է Բաքու, որտեղ ասել է, թե բոլորովին վերջերս անկախություն հռչակած Կոսովոն ոգեւորել է Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչությանը: Հիշեցնենք, որ նախադեպի հանգամանքը խիստ զայրացրել է Ադրբեջանին, ինչի հետեւանքով Միլի Մեջլիսն ի նշան բողոքի որոշում է ընդունել Կոսովոյից դուրս բերել խաղաղարար միջազգային ուժերի կազմում ծառայող ադրբեջանական 33 հոգանոց ջոկատը:

Հատկանշական է, որ Թուրքիան, ելնելով «Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետության» համար նախադեպ ստեղծելու հեռանկարից, ողջունել էր Կոսովոյի անկախությունը, ճանաչելով անհապաղ: Այլ կերպ, որքան էլ Ադրբեջանն ու Թուրքիան համարվեն մեկ ազգի երկու առանձին պետություններ, ակնհայտ են նրանց տարաձայնություններն, ընդ որում ոչ միայն Կոսովոյի հարցում:

Հակառակ Թուրքիայի պահանջներին, Ադրբեջանը համառորեն հրաժարվում է ճանաչել «Հյուսիսային Կիպրոսի Թուրքական Հանրապետությունը», պատճառաբանելով, թե այդ դեպքում Եվրոմիության անդամ Հունաստանն էլ Կիպրոսի Հանրապետության հետ կճանաչի Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը: Մինչ Թուրքիան հարաբերությունները բարելավելիս մի շարք բնագավառներում սերտորեն համագործակցում է Սիրիայի եւ Իրանի պես Հայաստանին ավանդաբար բարեկամ երկրների հետ, Ադրբեջանը Սիրիայի հարցում հանդես է գալիս ամերիկյան դիրքերից, իսկ Իրանի առնչությամբ պատրաստակամություն է հայտնում, որ ստեղծման դեպքում կմիանա ԱՄՆ-ի նախաձեռնած հակաիրանական կոալիցիային:

Թուրքիան եւ Իրանը միանգամայն հակադիր դիրքերում են Միջերկրածովյան միության հարցում, որի ստեղծման շուրջը Գերմանիայի կանցլեր Անգելա Մերկելն ու Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլա Սարկոզին արդեն փոխհամաձայնության են եկել: Այս հակադրությունը, որի հիմքում ընկած են Միջերկրածովյան միության ստեղծման պարագային ԵՄ-ին անդամակցության հնարավորությունը կորցնելու Անկարայի մտավախություններն ու Եվրոինտեգրման Ադրբեջանի հաշվարկները, առավելապես պետք է արտահայտվի ՀՀ նախագահական ընտրությունների եւ հատկապես դրա արդյունքների նկատմամբ վերաբերմունքի հարցում:

Խոսքը տվյալ դեպքում Թուրքիայի նախագահ Աբդուլլահ Գյուլի մասին է, որը փետրվարի 21-ին Ֆրանսիայի, Ռուսաստանի եւ Վրաստանի նախագահներից անմիջապես հետո Հայաստանի նախագահ ընտրվելու առնչությամբ թուրք ազգի եւ անձամբ իր անունից ոչ միայն շնորհավորել էր ՀՀ վարչապետ Սերժ Սարգսյանին, այլեւ բարեմաղթանքներ էր հայտնել հայ ժողովրդին: Քանի որ նույն օրն Ադրբեջանը նոտա էր ներկայացրել ԵԱՀԿ-ին, Եվրոպայի խորհրդին եւ Եվրոխորհրդարանին՝ պահանջելով անվավեր ճանաչել ՀՀ նախագահական ընտրությունների արդյունքները, ուստի Աբդուլլահ Գյուլի շնորհավորական ուղերձով Անկարան ոչ միայն անտեսում էր Բաքվի նոտան, այլեւ ցույց էր տալիս նոտայից բխող ՀՀ նախագահական ընտրություններն անվավեր ճանաչելու ադրբեջանական պահանջի սնանկությունը:

Միաժամանակ նշենք, որ Թուրքիայի նախագահի շնորհավորական ուղերձը Հայաստանի նորընտիր նախագահին, Ադրբեջանի վերոհիշյալ պահանջի սնանկությունը ցույց տալուց բացի զսպաշապիկի ներգործություն է ունեցել թուրքական կենտրոնական թերթերի վրա: Այդ իսկ պատճառով դրանք հատ ու կենտ բացառությամբ մարտի 1-ի խժդժությունների եւ Մարտակերտում հայ-ադրբեջանական շփման գծում բախումների առնչությամբ առանձնակի ոգեւորություն չեն դրսեւորում:

Թուրքական թերթերն, ընդհանուր առմամբ, չեն փորձում նաեւ ուռճացնել տվյալները: Դրա վկայությունը երեւանյան խժդժություններում կատարված 8 սպանության եւ 30 ձերբակալության մասին կառավարամետ «Ենի շաֆաքի» գլխավորությամբ կենտրոնական թերթերի հրապարակած տվյալներն են: Նույնը պետք է ասել նաեւ թուրքական հանրային հեռուստատեսության մասին, որն, ինչպես «Ենի շաֆաքն» ու այլ թերթեր, բացառությամբ Ադրբեջանում հրատարակվող «Զամանի», Մարտակերտի շփման գծում տեղի ունեցած բախումների առնչությամբ տուրք չեն տալիս 12 հայ զինծառայողի սպանության վերաբերյալ ադրբեջանական պաշտոնական հայտարարություններին: Պարզապես դրանք կիսով չափ կրճատում են սպանված ադրբեջանցի զինծառայողների թիվը, նշելով, որ նրանք 4-ն են, հայտնի է 3-ի անունը, ադրբեջանական կողմն առաջ է քաշում մեծ թվով հայերի սպանության վարկած:
_________________
Առաջարկում եմ առաջարկ առաջարկողներին առաջարկել չառաջարկված առաջարկները:©

«Մե'կ ազգ, մե'կ ապագա»

One nation, one future

ԿՈՍՈՎՈՆ ԴԱՐՁՆՈ՞ՒՄ ԵՆ ՆԱԽԱԴԵՊ...

Ռուսաստան-Աբխազիա առանց սանկցիաների հարաբերություններ

Կան երեւույթներ, որ իներցիոն զարգացումներ ունեն: Փետրվարի 17-ին Կոսովոյի անկախության հռչակումն ու դրան հետեւած տարբեր երկրների ճանաչման հայտարարությունները, որքան էլ մատուցվեն նախադեպ չդիտվելու, չդառնալու ցանկություններով ու անգամ պնդմամբ, նախկին սերբական երկրամասի անկախության հռչակումն ու ճանաչումը այլեւս պատմական իրողություն են, որին որպես օրինակ դիմում են ու դեռ կդիմեն տարբեր անհրաժեշտությամբ:

Կոսովոյի անկախության միակողմանի հռչակումն ու եվրոպական-ամերիկյան շուտափույթ դրական արձագանքի ֆոնին միանշանակորեն այլ էր հատկապես Ռուսաստանի դիրքորոշումը: Մասնավորապես, մինչեւ անկախության հռչակումը Ռուսաստանը հակադարձում էր նման մոտեցմանը Աբխազիայի եւ Հարավային Օսիայի ճանաչմամբ: Ու թեեւ նման քայլ Ռուսաստանը դեռ չի կատարել, սակայն այն, ինչ տեղի է ունենում ժամանակային ավելի մեծ հատվածի կտրվածքով, բնավ էլ չի հակասում Ռուսաստանի նմանօրինակ դիրքորոշմանը:

մարտի 6-ին Ռուսաստանը վերացրել է Աբխազիայի նկատմամբ առեւտրատնտեսական, ֆինանսական, տրանսպորտային եւ այլ կապերի արգելքները: Այդպիսիք մտցվել էին դեռեւս 1996 թվականին: Ռուսաստանը նաեւ ԱՊՀ մյուս երկրներին է առաջարկել դուրս գալ Աբխազիայի նկատմամբ սահմանափակումների ռեժիմից:

«ՌԴ արտգործնախարարությունը ԱՊՀ գործադիր կոմիտեին պաշտոնական նոտա է հղել, որում հաղորդվում է, թե Ռուսաստանը փոփոխված հանգամանքների բերումով այլեւս իրեն կապված չի համարում ԱՊՀ պետությունների ղեկավարների խորհրդի «Աբխազիայի հակամարտության կարգավորմանն ուղղված միջոցառումների մասին» 1996-ի հունվարի 16-ի որոշման դրույթներով», նշված է փաստաթղթում:

Ռուսաստանի ԱԳՆ-ն նաեւ հիշեցնում է, թե սահմանափակումների որոշումը ժամանակին պայմանավորված էր 1992-93 թթ. պատերազմից հետո վրաց-աբխազական հակամարտության կողմերի սուր հակադրության պայմաններով` նպատակ ունենալով խրախուսել Աբխազիայի ավելի ճկուն դիրքորոշման ձեւավորումը, հատկապես փախստականների վերադարձի առնչությամբ:

Առկա իրավիճակը Ռուսաստանի արտգործնախարարությունը գնահատում է փոփոխված, երբ Աբխազիայի Գալիի շրջան են վերադարձել վրացի փախստականների մեծ մասը, իսկ Աբխազիան էլ հակամարտության կարգավորման հարցում, ըստ ՌԴ ԱԳՆ-ի, կատարում է իր պարտավորությունները` պատրաստակամություն արտահայտելով գնալ կարգավորման գործնական քայլերի:

Վրաստանում Ռուսաստանի այս քայլը միանգամից եւ աներկբա գնահատել են որպես «սադրիչ եւ զայրացուցիչ»: Ավելին, Վրաստանի արտգործնախարարությունը Աբխազիայի նկատմամբ սահմանափակումների վերացման Ռուսաստանի որոշումը գնահատել է «ապաբարոյական եւ վտանգավոր տարածաշրջանի համար»: Վրաստանը նաեւ, ի դեմս իր քաղաքական ղեկավարության, հայտարարել է, թե համարժեք քայլերի է սպասում Միացյալ Նահանգներից:

Վերջին ժամանակների համար սովորական դարձած մի հանգամանք եւս. երեկ Վրաստանի ԱԳՆ է «հրավիրվել» երկրում Ռուսաստանի դեսպան Վյաչեսլավ Կովալենկոն: Ինչպես նմանօրինակ իրավիճակներում, ամենայն վստահությամբ կարելի է ասել, որ դեսպանից նախ բացատրություններ կպահանջեն եւ վրաց ԱԳն-ն կհանձնի իր բողոքի նոտան` կապված Աբխազիային առնչվող որոշման հետ:

Միեւնույն ժամանակ, Աբխազիայի խորհրդարանն արտահերթ նիստում երեկ հայտարարել է իր անկախության ճանաչման խնդրանքով ՄԱԿ-ին եւ Ռուսաստանին դիմելու նոր որոշման մասին: Ընդ որում, ՄԱԿ-ին եւ աշխարհի երկրներին Աբխազիան իր խնդրանքը հասցեագրել է առանձին, Ռուսաստանի Դաշնությանը` առանձին: Հիշեցնենք, որ դեռ այս շաբաթ իրենց անկախության ճանաչման խնդրանքով աշխարհի երկրներին եւ ՄԱԿ-ին էին դիմել Հարավային Օսիան եւ Մերձդնեստրը: Հարավային Օսիան, բացի իր տեսակետի պատմական հիմնավորումից, անկախության ճանաչման խնդրանք-նամակում նաեւ նշել էր. «Արդեն իսկ 17 տարի Հարավային Օսիայի անկախ գոյությունը հաստատում է նրա կենսունակությունը եւ պահանջում է միայն այդ ինքնիշխանության լեգիտիմացում` ՄԱԿ-ի կանոնադրության համաձայն»:

Փաստորեն ստացվում է, որ Ռուսաստանն, այնուամենայնիվ, գնում է Կոսովոյի անկախության հռչակումն ու ճանաչումը գոնե երկու տարածքների` Աբխազիայի եւ Հարավային Օսիայի դեպքում նախադեպ դիտելու ուղղությամբ: Եվ եթե անկախության ճանաչման հայտարարությունը քաղաքական կշիռ ունի, ապա հատկապես տնտեսական ու ֆինանսական հարաբերությունների սահմանափակումների վերացումը, որ տվյալ դեպքում լիարժեք եւ բացահայտ համագործակցություն է նշանակում, կարելի է դիտարկել ավելին, քան զուտ ճանաչումը: Հատկապես, եթե ճանաչումը եւս ավելի շուտ որեւէ տեսակի հարաբերութուններ հաստատելու լեգիտիմության հիմնավորումն է, եւ ոչ թե բուն հարաբերությունները:
Նման քայլ կարող է ձեռնարկել Հայաստանը Ղարաբաղի հարցում: Սպասենք...

Հայաստանի կողմից Կոսովոյի անկախության հնարավոր ճանաչումը չի սրի հայ-ռուսական հարաբերությունները. վարչապետ

Հայաստանի կողմից Կոսովոյի անկախության ճանաչումը չի սրի հայ-ռուսական հարաբերությունները։ Այս մասին չորեքշաբթի ուսանողների հետ հանդիպման ժամանակ հայտնեց Սերժ Սարգսյանը։

«Չեմ կարծում, թե մենք ողջամիտ կլինենք, եթե սրենք Ռուսաստանի հետ մեր հարաբերությունները, քանի որ դրանք բավական երկար պատմություն, պայծառ ներկա և, ես խորապես վստահ եմ, փայլուն ապագա ունեն»,-ասաց Սարգսյանը։

Սակայն, ինչպես նշեց վարչապետը, դա չի նշանակում, թե Հայաստանը պետք է իր շահերից ետ կանգնի միայն այն պատճառով, որ «մեր բարեկամները կարող են վշտանալ»։

«Եթե մենք բարեկամներ ենք, ապա նրանց շահերը շետք է թանկ լինեն մեզ համար, և եթե մենք երբևէ ճանաչենք Կոսովոյի անկախությունը, ես չեմ կարծում, թե դրանից հայ-ռուսական հարաբերությունները կարող են փչանալ»,-ասաց Սարգսյանը։

Միաժամանակ նա նշեց, որ Կոսովոյի անկախությունը ճանաչելու հարցը դեռ պետք է լրջորեն ուսումնասիրել և քննարկել։

«Պետք չէ, որ մենք Կոսովոն մեզ համար նախադեպ համարենք այն համատեքստում, որ ղարաբաղյան հարցը էապես տարբերվում է այլ հակամարտություններից, քանի որ Ղարաբաղը անկախություն է ստացել այն ժամանակ գործող խորհրդային օրենքներով»,-ասաց Սարգսյանը։

Նա ավելացրեց, որ իրավական տեսանկյունից ղարաբաղյան հակամարտությունը մյուսներից տարբերվում է, և Հայաստանն այն որևէ մեկի հակամարտության հետ համեմատելու կամ խառնելու իրավունք չունի։

«Մենք Կոսովոն նախադեպ չենք համարում նաև այն համատեքստում, որ տեսանելի ապագայում չենք պատրաստվում ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղի անկախությունը»,-ասաց Սարգսյանը։

Ընդ որում նա հստակեցրեց, որ քանի որ Հայաստանը միշտ եղել է ժողովուրդների՝ ինքնորոշման իրավունքի ազատ արտահայտման կողմնակից, ապա այս համատեքստում Կոսովոյի անկախությունը հայկական կողմը ողջունելի է համարում։

Ռուսաստանը այն քիչ երկրներից է, որոնք կոսովյան հարցում Բելգրադի կողմն են անցել։ ԱՄՆ-ն և ԵԽ մի շարք երկրներն, ընդհակառակը, ընդունում են 2008 թվականի փետրվարի 17-ին միակողմանի կերպով հռչակված Կոսովոյի անկախությունը։

Ղարաբաղյան հակամարտությունը սկիզբ է առել 1988 թ.-ին, երբ հիմնականում հայերով բնակեցված Լեռնային Ղարաբաղը հայտարարեց Ադրբեջանի կազմից դուրս գալու մասին։

1991 թ. դեկտեմբերի 10-ին, Խորհրդային Միության փլուզումից մի քանի օր առաջ, Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցավ հանրաքվե, որի ժամանակ բնակչության ճնշող մեծամասնությունը՝ 99,89 տոկոսը Ադրբեջանից ամբողջովին անկախանալու կողմ քվեարկեց։

Դրանից հետո սկսվեցին լայնամասշտաբ ռազմական գործողություններ, որոնց հետևանքով Ադրբեջանը կորցրեց վերահսկողությունը Լեռնային Ղարաբաղի և նրան հարակից յոթ շրջանների նկատմամբ։

1994 թ.-ի մայիսի 12-ին՝ զինադադարի մասին համաձայնագրի ուժի մեջ մտնելուց հետո հակամարտության գոտում դադարեցին ռազմական գործողությունները։ Պատերազմի հետևանքով երկու կողմից զոհվեց մոտավորապես 25-30 հազ մարդ և մոտ մեկ միլիոնը ստիպված եղավ լքել բնակավայրերը։

Զինադադարի ռեժիմի մասին համաձայնությունը պահպանվում է մինչ այժմ։

1992 թ.-ից մինչ օրս ընթանում են բանակցություններ հակամարտության խաղաղ կարգավորման ուղղությամբ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի շրջանակներում, որի համանախագահներն են ԱՄՆ-ն, Ռուսաստանը և Ֆրանսիան

ԷՍ Ի՞ՆՉ ԵՆ ԱՍՈՒՄ ԵԱՀԿ ՄԻՆՍԿԻ ԽՄԲԻ ՀԱՄԱՆԱԽԱԳԱՀՆԵՐԸ

Կամ հավանաբար մոտեցել ենք այս խմբի վերջին

«Երկու առաջնորդները եւ համանախագահները փոխանակել են իրենց տեսակետները` նվազեցնելու կողմերի միջեւ եղած տարբերությունները եւ դարբնելու կոնսենսուս Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորման հիմնարար սկզբունքների առնչությամբ», երեկ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւի, Հայաստանի նորընտիր նախագահ Սերժ Սարգսյանի, երկու երկրների արտգործնախարարների հետ հանդիպումներից հետո նման հայտարարություն են տարածել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները:

Հայտարարության մեջ նշվում է նաեւ. «Համանախագահները կրկին նշում են Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության նկատմամբ իրենց աջակցության մասին` վերահաստատելով իրենց վաղեմի տեսակետը, որ հակամարտության խաղաղ կարգավորումը կպահանջի բանակցված քաղաքական փոխզիջում ԼՂ վերջնական կարգավիճակի առնչությամբ` սպասելով նրա բնակչության ապագա հաստատմանը»:

ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահները նաեւ նշել են, որ հանդիպումների ընթացքում երկու երկրների ղեկավարներն ու իրենք համաձայնել են շարունակել բանակցությունները առկա հիմքով, սեղանին եղած առաջարկի հետագա հստակեցմամբ եւ խաղաղ գործընթացը զարգացնելու հետագա քայլեր իրականացնելու նպատակով: Դրա համար միջնորդները ընդգծել են կողմերի ամենաբարձր մակարդակով հնարավորինս շուտ հանդիպում անցկացնելու կարեւորությունը:

Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցություններում միջնորդական առաքելություն իրականացնող ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի հետ ինչ-որ բան առնվազն այն չէ, եթե ոչ սխալ է: Նախ, ինչպե՞ս հասկանալ այսօրինակ հայտարարությունը, որի անգլերենից թարգմանության ընթացքում հնարավորինս ուշադիր ենք մոտեցել բառերի ընտրությանը: Արդյոք կարելի՞ է հասկանալ, թե համանախագահների համար փոխզիջումների միակ խնդիր է մնացել Լեռնային Ղարաբաղի ապագա կարգավիճակի հարցը:

Այն ժամանակ, երբ Ադրբեջանը տեղի-անտեղի հայտարարում է ԵԱՀԿ Մինսկի խումբը ցրելու իր առաջարկության մասին, ԵԱՀԿ Մինսկի խումբն էլի խոսում է բանակցությունների շարունակականության համոզմունքով: Ավելին, Բուխարեստում օրերս տեղի ունեցող ՆԱՏՕ-ի գագաթաժողովի շրջանակներում Ադրբեջանի նախագահ կրտսեր Ալիեւը, պատկերացրեք, հենց ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների խնդրանքով հանդիպել է նրանց հետ ու հանդիպմանն էլ «բացատրություն պահանջել համանախագահներից ՄԱԿ-ում Ադրբեջանի անցկացրած բանաձեւի քվեարկությանը Միացյալ Նահանգների, Ֆրանսիայի եւ Ռուսաստանի դեմ արտահայտվելու դիրքորոշման կապակցությամբ»:

Եթե հավատալու լինենք ադրբեջանական կայքէջերին, որոնք իրենց հերթին հղում են անում պաշտոնական աղբյուրներին, Իլհամ Ալիեւը բավականին կտրուկ եւ խիստ համանախագահներին է ներկայացրել Ադրբեջանի դիրքորոշումը ԼՂ բանակցությունների առնչությամբ:

Ինչեւէ, հստակեցումը Մինսկի խմբի համանախագահների պարագայում պահանջված է եւ այնքան հրատապ, որքան կարեւորված են հակամարտության կարգավորման բանակցությունները:
_________________
սիրում եմ, քեզ սիրում հասկացիր
անտարբեր լուր հայացքով մի վանիր
իմ հոգում միայն դու ես, վոչ վոք չկա
հավատա խոսքիս, սիրուս ել սահման չկա.

ԱԴՐԲԵՋԱՆԸ ԹՅՈՒՐ ՊԱՏԿԵՐԱՑՈՒՄ ՈՒՆԻ ՂԱՐԱԲԱՂԻ ԴԻՐՔՈՐՈՇՄԱՆ ՎԵՐԱԲԵՐՅԱԼ

ԼՂՀ Ազգային ժողովում ղարաբաղյան կարգավորման նոր քննարկումների փուլ է սկսվել: Խորհրդարանական լսումներ նախաձեռնողը ԱԺ արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովն էր: Հանձնաժողովի նախագահ Վահրամ Աթանեսյանի խոսքով` քննարկումները շարունակությունն են 2006 թվականի գարնանը տեղի ունեցած խորհրդարանական լսումների: Դրանք ավելի ընդարձակ կազմով, որին կմասնակցեն նաեւ արտախորհրդարանական քաղաքական ուժերը, կկազմակերպվեն առաջիկայում, իսկ ավելի ուշ՝ այս ամսվա վերջերին, քննարկումներ տեղի կունենան արդեն ՀՀ խորհրդարանական պատվիրակության մասնակցությամբ:

Ապրիլի 2-ին տեղի ունեցած լսումները դռնփակ էին լրատվամիջոցների համար, սակայն դրանց ավարտից անմիջապես հետո Վահրամ Աթանեսյանը եւ ԼՂՀ արտգործնախարար Գեորգի Պետրոսյանը հանդիպեցին լրագրողների հետ ու պատասխանեցին նրանց հարցերին:

Լսումների թեման, ըստ բանախոսների, Կոսովոյի նախադեպն էր` դրանից արտածվող միտումների առնչությամբ: Արտաքին գերատեսչության ղեկավարը, որ լսումներում հիմնական զեկուցողն էր, գտնում է, որ Կոսովոյի նախադեպը մյուս հակամարտությունների, մասնավորապես ղարաբաղյան կարգավորման համար միանգամայն կիրառելի է: Խնդիրը ստույգ դեպքում այն է, որ Ղարաբաղը չդարձնեն չճանաչելու նախադեպ:

ԱԺ արտաքին հարաբերությունների հանձնաժողովի նախագահի համոզմամբ` բանակցային գործընթացում վիճակն արմատապես փոխվել, եւ ԼՂՀ խորհրդարանը որպես ներկայացուցչական մարմին պետք է հստակեցնի իր վերջնական վերաբերմունքը, դրանով իսկ ուղի հարթելով գործադիր մարմնի համապատասխան քայլերի համար: Պատգամավորը չի գտնում, թե ԼՂՀ-ն պարտավոր է իր կարծիքը համաձայնեցնել ՀՀ-ի հետ: Չկան թույլատրելի կամ անթույլատրելի միջոցներ, կա ժողովրդի կամք, որով պիտի առաջնորդվի ներկայացուցչական մարմինը: Իր իսկ բնութագրմամբ` այս ոչ դիվանագիտական ձեւակերպմանը Վ. Աթանեսյանը նաեւ հավելեց. «Լեռնային Ղարաբաղն անկախություն հռչակել է Կոսովոյից 16 տարի առաջ, եւ այժմ խնդիրն այդ անկախությունը պաշտպանելն է»: Պատգամավորի տեսակետով` միակողմանի քայլերի դիմելու իրավունքը ԼՂՀ-ից ոչ ոք չի վերցրել: Միեւնույն ժամանակ, Ղարաբաղը որեւէ մակարդակով չի հաստատել մադրիդյան սկզբունքների ընդունելի լինելը: Ինչ մնում է Ադրբեջանի կոշտ մոտեցումներին, ապա հարեւան երկրում պարզապես թյուր պատկերացում ունեն Լեռնային Ղարաբաղի դիրքորոշման մասին:

Հայաստանի կողմից ԼՂՀ անկախությունը ճանաչելու հնարավորության վերաբերյալ Վ. Աթանեսյանն ասաց, որ գոնե առաջիկա 1-2 ամիսներին դրա հավանականությունը չի տեսնում: Խնդրո առարկայի առնչությամբ «Ազգի» այն հարցին, թե ճանաչման պարագայում ինչպե՞ս կգնահատվի 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի պատմական որոշումը Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ, արտաքին գործերի նախարար Գեորգի Պետրոսյանն ասաց, որ ճանաչման իրավական ձեւակերպումից առաջ, անշուշտ, խնդիրը լուրջ կուսումնասիրվի: Իսկ Վահրամ Աթանեսյանը դեկտեմբերի 1-ի որոշումն անվանեց պարզապես ազգային իղձերի խորհրդանիշ եւ նշեց, որ ԽՍՀՄ-ի հետ անցյալ է գնացել նաեւ հիշյալ որոշումը: ՀՀ եւ ԼՂՀ սահմանադրություններում նման դրույթ չկա, ու չպիտի կարեւորել ՀԽՍՀ ԳԽ երբեմնի որոշումը:

Գեորգի Պետրոսյանը լրագրողներին իրազեկեց, որ հաջորդ օրը մեկնելու է Երեւան` խորհրդատվությունների: Բնականաբար, թեման դարձյալ լինելու է նոր ստեղծված իրավիճակում Ղարաբաղի մոտեցումների հստակեցումը:
_________________
սիրում եմ, քեզ սիրում հասկացիր
անտարբեր լուր հայացքով մի վանիր
իմ հոգում միայն դու ես, վոչ վոք չկա
հավատա խոսքիս, սիրուս ել սահման չկա.

ԲԱՆԱԿՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ ՊԵՏՔ Է ՇԱՐՈՒՆԱԿՎԵՆ

«Բանակցությունները Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ պետք է շարունակվեն»: Այս մասին Պետդումայի նիստում հայտարարել է Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարար Սերգեյ Լավրովը: Նա նշել է, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների առաջարկած ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հիմնարար սկզբունքները ծանրակշիռ հիմք են բանակցությունները շարունակելու համար: Ըստ նրա, ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացը երբեք կանգ չի առել եւ շարունակվում է:
_________________
սիրում եմ, քեզ սիրում հասկացիր
անտարբեր լուր հայացքով մի վանիր
իմ հոգում միայն դու ես, վոչ վոք չկա
հավատա խոսքիս, սիրուս ել սահման չկա.